| Vizitorët online në arkiv:
vizitorë |
|
| » SHQIPĖRIA DHE SHQIPTARĖT TĖ LIROHEN NGA KOLONIALIZMI SHEKULLOR SLLAV NĖ BALLKAN |
| Postuar mė datėn: 2008-09-09 13:15:51 nga admin4 :: Kategoria: Opinione |
| » Opcionet për artikullin |
|
BAROMETRI DIPLOMATIK
*** Ėshtė shansi oportun historik qė Shqipėria tė riaktualizojė dhe tė rindėrkombėtarizojė problemin e shkolonizimit tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan, i cili ėshtė shkak dhe pasojė e moszgjidhjes sė ēėshtjes kombėtare shqiptare nė Ballkan (1912-2008).
*** Shqipėria tė ndjekė shembullin e Libisė, kurse Serbia, Greqia, Mali i Zi dhe Maqedonia tė ndjekin shembullin human dhe demokratik po qe se duan bashkėpunim, paqe tė qėndrushme dhe fqinjėsi tė mirė me shqiptarėt dhe me Shqipėrinė Etnike nė Ballkan.
*** Pa shkolonizimin e shqiptarėve dhe tė gjysmės (50%) tė Shqipėrisė Etnike, qėndrueshmėria, demokracia, paqja dhe siguria nė Ballkan, do tė jenė vetėm nocione fiktive dhe abstrakte pėr tė gjithė ballkanikėt, ashtu sikurse kėtu e 100 vjet mė parė. |
|
Prof. Dr. Mehdi HYSENI
Nė kuadrin e kėtij komenti nuk do tė pasqyrojmė shifrat statistikore tė bilancit tė shkatėrrimeve dhe tė dėmeve shekullore tė kolonialzimit gjenocidal tė shteteve kolonialiste fqinje sllave, tė kryera nė territoret dhe nė vendbanimet inidigjene shqiptare dhe tė Shqipėrisė Etnike, por do tė shqyrtojmė variantin e mundshėm ligjor se si Serbia, Greqia, Mali i Zi dhe Maqedonia, duhet patjetėr, tė heqin dorė nga sundimi i tyre kolonial mbi territoret etnike shqiptare, si dhe ti kompensojnė tė gjitha dėmet e bėra gjatė sundimit kolonial dhe gjencidal mbi shqiptarėt dhe mbi Shqipėrinė e tyre (1878-2008).
JO vetėm politika dhe shkenca e mirėfilltė, por tė gjithė shqiptarėt mendjendritur, duhet tė mirren me kėtė temė parėsore, jo me tema periferike (qė synojnė shmangien dhe, vėnien e kapakut hermetik kėtij problemi tė pazgjidhur 100-vjeēar) qė nuk ēojnė peshė as pėr interesin e pėrgjithshėm kombėtar, e as pėr atė mėkėmbės ndėrkombėtar.
Nėse, vėrtet, duam ēlirim antikolonial dhe ribashkim gjithėkombėtar me ēdo kusht, atėherė, detyrimi, pėrgjegjėsia dhe pėrparėsia i pėrkasin lokomotivės sė forcave centrifugale tė politikės dhe tė diplomacisė kombėtare dhe shtetėrore tė Tiranės, e jo politikave tė brishta tė filialave tė saj nė Prishtinė, nė Tetovė dhe nė Shkup.
Mirėpo, kjo qasje, assesi nuk do tė thotė se, ato duhet margjinalizuar, por duhet tė jenė nė plan dytėsorė (pa pėlqimin dhe, pa marrėveshjen e Tiranės, tė mos marrin asnjė vendim, kur ėshtė fjala pėr intresin e pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė), sepse, dihet, ēdo nismė, ēdo potez, ēdo propozim dhe ēdo vendim, duhet tė fillojė nga Tirana dhe, tė rrumbullakėsohet nė Tiranė si shtet amė, pa lejen, pa bashkėpunimin, pa harmonizimin, pa miratimin dhe pa dakordimin e ndėrsjellė, nuk kanė tė drejtė morale, as ligjore, tė marrin asnjė hap pėr mbėshtetjen dhe pėr zbatimin e strategjisė antikoloniale, jetėsimi i sė cilės patjetėr shpie nė ribashkimin e Shqipėrisė Etnike.
Marrėveshja miqėsore Romė-Tripol-denoncim ligjor i kolonializmit tė Italisė mbi Libinė(1911-1943).
Ky model konkret, civilizues, demorkatik dhe paqėsor, ėshtė i domosdoshėm dhe i pashmangshėm pėr flakjen e kolonializmit shekullor sllav nga territoret e Shqipėrisė Etnike nė Ballkan (1878-2008).
Pėrfundimi i kėsaj Marrėveshjeje historike miqėsore ndėrmjet Libisė dhe Italisė, tė nėnshkruar nė Bengazi, mė 30 gusht 2008 nga kryeministri i qeverisė italine, Silvio Berluskoni dhe nga kryetari i Libisė, Moamer Gadafi, de facto dhe de jure shėnoi epilogun e kontestit dhe tė mosmarrėveshjeve dyzetvjeēare midis Tripolit dhe Romės.
Nė kuptim tė gjerė, lidhja e kėsaj marreshjeje, ėshtė njė sinjal pozitiv se si ndėrgjegjja, humanizmi dhe drejtėsia nuk vdesin kurrė, pavaresisht nga ndrydhja dhe nga mohimi i tyre i pėrkohshėm nga shtetarė dhe nga sisteme shtetėrore antihumaniste, anticivilizuese, antiligjore dhe antidemokratike, qė iu pėrkasin periudhave tė ndryshme tė historisė sė njerėzimit.
Sipas kėsaj marrėveshjeje, Italia ėshtė e obliguar qė brenda afatit 25-vjeēar, ti paguajė 5 miliardė dollarė Libisė, nė emėr tė zhdėmtimit gjatė periudhės kolonizuese tė Libisė nga ana e Italisė(1911-1943). Ndėr tė tjera, kjo marreshje parashikon ndėrtimin e autostradave, tė cilat do ta lidhin territorin lindor dhe perėndimor tė Libisė, ndėrtimin e banesave, ndarjen e bursave pėr shkollimin e studentėve libiasė nė Itali, si dhe pensionet pėr personat qė kanė pėsuar nga minat infanterike, tė cilat i ka vendosur Italia gjatė periudhės sė saj koloniale nė Libi.(AFP, 30.08.2008).
Se ēfarė vlere dhe rėdėsie ka arritja e kėsaj Marrėveshjeje historike paqėsore midis Libisė dhe Italisė, kėtė e ilustrojnė edhe dy deklaratat e nėnshkruesve tė saj: Moamer Gadafi dhe Silvio Berluskoni, me rastin e solemnitetit, tė organizuar nė Pallatin, e cila dikur ishte selia e guvernatorit tė lartė tė qeverisė italiane gjatė sundimit kolonial tė Libisė gjatė viteve 1911-1943. Kjo Marrėveshje hap dyert pėr bashkėpunimin dhe pėr partnerizmin e ardhshėm midis Italisė dhe Libisė, vuri nė dukje kryelideri Moamer Gadafi. Gjithashtu, ai mė tej, theksoi se nė kėtė dokument historik, Italia kėrkon falje pėr vrasjet, pėr destruksionin dhe pėr respresionin kundėr libiasėve gjatė sundimit kolonial tė saj. Ndėrkaq, sot, Italia ėshtė vend miqėsor i Libisė, shtoi Gadafi, i cili nė vitin 1970 pėrzuri banorėt italianė dhe konfiskoi pasurinė e tyre.(Reuters,30.08.2008).
Gjithashtu, nė frymėn pozitive tė normalizimit tė avancuar tė marrėdhėnieve midis Italisė dhe Libisė, kryeministri italian, Silvio Berluskoni, pohoi se arritja e kėsaj Marreshjeje shėnon fundin 40-vjeēar tė mosmarrėveshjes midis Libisė dhe Italisė. Kjo ėshtė njohje komplete dhe morale pėr kompensimin e dėmit, tė cilin Italia ia ka shkaktuar Libisė gjatė sundimit kolonial tė sa.(Po aty, Reuters,30.08.2008).
Ia vlen tė theksojmė se, pėrfundimi kėsaj marrėveshjeje historike dhe paqėsore pėr denoncimin ligjor tė kolonializmit, ėshtė meritė e pėrbashkėt e Italisė demokratike dhe e Libisė sė Moamer Gadafi, i cili qė nga ardhja e tij nė pushtet, mė 1969 e deri nė ēastin e realizimit tė saj, mė 30 gusht 2008, intensivisht ėshtė angazhuar qė kjo ēėshtje kontestuese midis Libisė dhe Italisė, tė zgjidhet me mjete ligjore, demokratike, paqėsore dhe, plotėsisht nė frymėn e rregullave dhe tė normave tė sė drejtės ndėrkombėtare dhe Kartės sė Kombeve tė Bashluara etj.
Kėtė shembull pozitiv ligjor, demokratik, paqėsor dhe civilizues tė Italisė dhe tė Libisė, patjetėr, duhet ta ndjekin edhe Shqipėria (si shtet i dėmtuar nga kolonializmi shekullor sllav), edhe Serbia, edhe Greqia, edhe Mali i Zi, edhe Maqedonia (si shtete kolonizuese) pėr ta zgjidhur kontestin 100-vjeēar ndėrmjet tyre. Ndryshe, asnjėra prej kėtyre vendeve nuk e meritojnė tė jenė pjesė e Evropės sė integruar, demokratike, paqėsore dhe tė civilizuar, sepse kolonializmi ėshtė vepėr e dėnueshme dhe anticivilizuese sipas sė drejtės ndėrkombėtare dhe, sipas rendit rendit juridik pozitiv ndėrkombėtar. Si rrjedhim, kėto shtete sllave tė Ballkanit me bagazh kolonialist dhe me konflikte tė pazgjidhura territoriale nuk kanė tė drejtė tė jenė anėtare tė organizatave ndėrkombėtare siē janė: OKB-ja, BE-ja, NATO-ja, OSBE-ja etj., pėr shkak se kolonializmi dhe konfliktet e tyre territoriale me Shqipėrinė e dėmtuar etnike, janė nė kolizion tė plotė me tė drejtėn ndėrkombėtare, si dhe me Rendin e Ri Botėror (1989-2008).
Jo mė politikė fisnore, provinciale dhe partiake pėrēarėse, por gjithėkombėtare shqiptare, tė drejtuar nga Tirana pėr shkolonizimin e gjysmė Shqipėrisė sė robėruar nga tirania sllave nė Ballkan.
Si theksuam mė sipėr, ndėrtimi, artikulimi dhe realizimi i kėsaj strategjie gjithėkombėtare dhe shtetėrore shqiptare, duhet tė zė fill nga Tirana si kryeiniciatore, si kryehartuese, si kryebashkėrenduese, si kryeobliguese dhe, si kryedrejtuese e kėtij procesi historik tė domosdoshėm dhe, tė pashtyrė pėr mė vonė.
Kėtė rrugė, tanimė, Tirana zyrtare e ka tė hapur, edhe nga shembulli konkret i Libisė, e cila, edhe pse me stazh mė tė shkurtėr kolonial sesa Shqipėria Etnike (1878-2008), sė fundi, e detyroi Italinė e sotme me nė krye qeverinė e Silvio Berluskonit (30 gusht 2008), qė jo vetėm ti kėrkojė falje gjithė popullit libias, por edhe tia paguajė tė gjitha dėmet Libisė, pėr shkak tė kolonizimit tė saj nga ana e Italisė gjatė periudhės sė viteve 1911-1943.
Tanimė, fjalėt, shkrimet me rabush sipas animit dhe interesit partiak, material dhe karrierist, janė aq bajate, aq tė tepėrta, pa asnjė efekt pragmatik dhe realist, siē thotė populli, iu ka dalė fala si pushkėve tė gjata, duke rrahur ujė nė havan kot i kotit, pa asnjė rezultat konkret pėr kapitalizimin dhe pėr avancimin e interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror shqiptar nė Ballkan. Ndaj, kjo praktikė improvizuese dhe mjegulluese e injorantėve dhe e diletantėve tė moderuar-liberalė mafiozė nė emėr tė zgjidhjes sė problemeve aktuale poltiike shqiptare nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike, duhet tė braktiset, sepse si e tillė nuk ndihmon nė zgjidhjen e ēėshtjes kombėtare shqiptare nė Ballkan, por e ngatėrron dhe e ndėrlikon nė skajshmėri nė favor tė mbijetesės sė amtisė koloniale shekullore sllave mbi shqiptarėt dhe mbi Shqipėrinė Etnike.
Prandaj, kush e kupton drejt, se ēdo thotė zgjidhja e ēėshtjes koloniale shqiptare nė Ballkan, qė ėshtė kusht themlor numėr njė pėr ZGJIDHJEN E ĒĖSHTJES KOMBĖTARE SHQIPTARE, sepse garanton ribashkimin e shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, atėherė, nuk ka kohė qė tė mirret me diplomacinė pėrkthyese dhe me bizneset ekonomiko-politike dhe tregtare ditore tė skenderistėve, tė ahmetistėve, tė xhaferistėve...., tė pacollistėve dhe tė vrangelistėve kolaboracionistė fashistė (tė moderuar vetėm pėr xhepat dhe pėr kolltuēet e tyre tė mėndafshta, duke u thirrur rrejshėm nė emėr tė popullit, tė lirisė, tė demokracisė dhe tė reformave demokratike etj. Mirėpo koha dėshmoi tė kundėrtėn-nxori nė shesh vetėm mbrojtjen dhe ruajtjen e interesit tė tyre personal, grupor, partiak dhe nahijor pushtetmbajtės, tė siguruar nga mbėshtetja e huaj), tė cilėt si dikur, edhe sot, janė tė orientuar dhe tė prirur ta shtojnė pasurinė, dhe ta pėrjetėsojnė karrierėn e tyre nė kurriz tė rrudhjes sė territorit tė Shqipėrisė Etnike, dhe tė mos ndryshimit tė status quo-sė sė gjendjes sė mjerueshme, ekonomike dhe kolonizuese tė shqiptarėve dhe tė tėrėsisė sė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan.
Nėse Shqipėria konsideron se gjysma e territorit dhe e popullsisė sė saj ka qenė, dhe, ende ėshtė e dėmtuar nga sundimi i egėr kolonial shekullor i shteteve fqnije sllave, atėherė, ligjėrisht, sipas sė drejtės ndėrkombėtare gėzon tė drejtėn qė tė kėrkojė dėmshpėrlim nga Serbia, nga Mali i Zi, nga Greqia dhe nga Maqedonia, sepse ato janė fajtore dhe mbajnė pėrgjegjėsi penale pėr kryerjen e agresionit, tė gjenocidit, tė kolonizimit, tė aparteidit dhe tė robėrisė mbi gjysmėn e territorit etnik dhe shtetėror tė Shqipėrisė (1878-2008)
Kjo kėrkesė, duhet tė parashtrohet botėrisht (duke marrė pėr bazė tė drejtėn natyrore, tė drejtėn historike dhe tė drejtėn ndėrkombėtare), pėr shkak tė faktit se, veprat e theksuara (agresioni, gjenocidi, kolonializmi, aparteidi dhe robėria mbi qenien shqiptare nė Ballkan, nė zemėr tė Evropės sė integruar demokratike) pėrbėjnė krim ndėrkombėtar, qė prekin jo vetėm interesat etnike, kombėtare, territoriale, gjeopolitike dhe shtetėrore tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, por, njėherazi, drejtpėrdrejt godasin dhe rrezikojnė edhe interesat vitale tė rendit, tė drejtėsisė, tė sigurisė, tė stabilitetit, tė paqes dhe tė mirėqenies sė pėrgjithshme tė sistemit shtetėror ndėrkombėtar, duke pėrfshirė nė radhė tė parė Ballkanin dhe Evropėn.
Shembulli i Italisė lidhur me zhdėmtimin Libisė pėr kolonizimin e saj nga Italia (1912-1943), ėshtė vepėr e ligjshme dhe humane, tė cilėn, patjetėr, duhet ta ndjekin edhe Serbia, edhe Mali i Zi, edhe Greqia, edhe Maqedonia pėr tė zgjidhur kontestin territorial, si dhe, pėr tiu kompensuar tė gjitha dėmet e shkaktuara Shqipėrisė dhe shqiptarėve pėr shkak tė kryerjes sė kolonizimit gjenocidal tė tyre gjatė periudhės historike (1878-2008).
Mirėpo, pėr tė marrė njė hap tė tillė ligjor dhe human, ashtu sikurse Italia nė rastin e Libisė, shtetet e theksuara kolonialiste fqinje, sė pari, duhet tė jenė tė shtytura nga Shqipėria dhe nga shqiptarėt, ashtu sikurse ka qenė e shtytur Italia nga ana e Libisė me nė krye Moamer Gadafin(1969-2008).
Sipas sė drejtės historike, Kushtetutės nė fuqi (1998), Platformės pėr zgjidhjen e ēėshtjes kombėtare shqiptare tė Akademisė sė Shkencave tė Shqipėrisė (1998), tė Kartės sė Kombeve tė Bashkuara(1945), Aktit Pėrfundimtar tė Helsinkit tė KSBE-sė(1975) dhe tė sė drejtės ndėrkombėtare, Shqipėria e gėzon tė drejtėn e plotė dhe tė pakontestueshme historikisht, juridikisht dhe moralisht, qė nė mėnyrė paqėsore (ashtu sikurse Libia Italisė plot 74 vjet) tiu parashtrojė kėrkesėn Serbisė, Greqisė, Malit tė Zi dhe Maqedonisė pėr kolonizimin e tyre (ende tė pazgjidhur nė territoret etnike shqiptare), si dhe pėr tė gjitha dėmet e shkaktuara tė deritashme si shkak dhe pasojė e sundimit tė tyre kolonial dhe gjenocidal (1878-2008).
Sipas normės sė drejtės ndėrkombėtare koloniazlizmi jo vetėm se ėshtė krim dhe vepėr penale ndėrkombėtare, por edhe nuk parashkruhet ligjėrisht, pavarėsisht nga vjetėrsia e kryerjes sė tij( para, gjatė, dhe pas dy luftėrave botėrore 1914-1918;1939-1945; 1945-2008) kudo nė botė.
Nė kėtė kuptim, edhe kolonializmi serb, malazez, grek dhe maqedon mbi shqiptarėt dhe mbi territoret e tyre etnike nuk mund tė harrohet, as tė rehabilitohet (nė emėr tė ndonjė pajtimi, integrimi dhe multietnikizimi), as tė parashkruhet nė asnjė formė ligjore.
_____________________________ |
| --------- |
| • TITUJ TĖ NGJASHËM |
|
Copyright © 2000-2008 DERVINA.COM - Tė gjitha tė drejtat e rezervuara
Arkivi u punua nga A.Nushi - Webmaster |
|
