Albion TOPIA
Shqiptari dhe vdekja
Mbi vuajtje ngritet, mbi gjėmėn e mordjes,
dhe kur e pandeh tė vdekur pėrjetėsisht,
pa themjan tė priftit, pa lutje tė hoxhės
Ai ngritet nga hiri, qėndron vertikalisht.
Vetullngrysur, si bjeshka hijerėndė,
hedh dy hapa, pėrtej vdekjes shkon,
qivurin e hekurt e shkel me dy kėmbė,
Vallė ē'ironi, dhe zotin e mohon!?
Kėshtu ndodh, me stinė e me vjet,
dhe askush s'e di nga ē'inat ėshtė krijuar,
mbi kėtė botė tė pistė nuk njeh autoritet,
njeh vetėm tė drejtėn pėr t'u rebeluar.
I ashpėr, i rreptė, stoik si njė shkėmb,
me vdekjen pėrleshet, e mund, e pushton,
e mbėrthen nė fyt, e kafshon me dhėmb,
dhe, pėrtej ligjeve tė natyrės kalėron.
Larg e mė larg, shkon tutje, nuk ndalet,
pluhur ēojnė zinxhirėt, qė i tėrheqė zvarrė,
si njė zog i moēėm, tretet e ringjallet,
vdekjen e pėrqeshė, zhbėrjes i bėn ballė.
Mbi fatin e zi, qė ia pėrcaktoi Zoti,
shkel me hapa tė rėndė, me hapa plumb,
i nxirė nga betejat nga flaka dhe baroti,
pluhurin e vdekjes nga trupi e shkund.
Dhe kėshtu, me shekuj tė tėrė pėrsėritet,
Shqiptari dhe vdekja luftėn nuk e ndalin,
herė njėri bie poshtė, pastaj tjetri ngritet,
Vdekja thirret n'zot, shqiptari n'idealin!!!
|