Arben Kelmendi, Malme-Suedi
Shume i respektuar Zoti Egriu,
E dashur Teta Meska,
Ju uroj vite te panumerta ne jeten tuaj dhe te kesh nje ditelindje te vecante nga te tjerat!
Kur te them te vecante, se vitet qe ju keni mbi supe kane nje eksperience te gjate, nje lufte te madhe per ceshtjen Kombetare, per ceshtjen e Kosoves, pra te gjitha keto ju lartsojne figuren tuaj, figuren e nje njeriu teper intelektual dhe fin, qe me penen e tij dhe fizikisht qendroi i patrembur ne furtuna per Memedheun tone te shumevuajtur.
Ju jeni nje simbol qendrese, nje patriot qe dini te prekni zemrat e atdhetareve kudo qe jane, dhe me miresine qe ju karakterizon, se bashku me bashkeshorten tuaj te mrekullueshme, keni mbajtur ndezur, prush ne zemer, dashurine per Kombin dhe popullin shqiptar.
Kjo nuk kishte se si te ndodhte ndryshe, pasi nje mesues si ju me shpirt artisti, sigurisht qe do te kishte rezultate dhe miresira per Atdheun dhe familjen e tij.
Jam krenare qe kemi komunikim personalisht me ju dhe me Teta Mesken, dhe qe kemi aq shume miq te perbashket Dibrane, te cilet keto dite i kam pasur me grupe ne shtepi, dhe ne ceremonine mortore, ku ju kemi permendur vazhdimisht!
I nderuar Profesor Egriu,
Ju falenderoj nga thellesia e zemres se bashku me bashkeshortin tim te mrekullueshem, qe ju me telefonuat nga Sudia e larget, dhe zeri juaj ishte teper i pranishem ne keto dite te veshtira te jetes sime.
Dhe tani me lejoni te shpreh urimin tim me nje poezi:
Gdhende neper mote
Treten vitet neper ditelindje,
Dhe si ylber qendrojne neper shtepi,
Sa me fat jane engjejt,
Qe rrine prane dhe mesojne nga ty!
Ja ashtu ne qelqen e kenges,
Vizatoj profilin tend Prof. Egriu,
Duke mbajtur ne duar lulet e agimit,
Per ABC-ne tende,
Qe nga me plaku deri tek me i riu.
Rri perballe klases dhe imagjinoj,
Kjo eshte e vetmja qe dashuroj me shume,
Ne varken e shkronjave mbyllen syte e mi,
Per punen tuaj qe snjeh pleqeri!
Mes nxenesve perhere, kurre su lodhe,
Prane niperve e mbesave, si korrije me perralla,
Nen qiellin e djalerise, me gjumin e baladave,
Si akuarel i levizshem,
Gdhende neper mote, te bukuren e dheut, ALBA!
Keze (Kozeta) Zylo, New York
Nė pėrmbledhjen e librit me poezi qė mban titullin: E kam njė zjarr,autor ish nxėnėsi im i viteve te 70-ta, Faton Toēi, jurist dhe sekretar i shkolles Seit Najdeni nė Dibėr, nė faqen 54, gjindet dhe kjo poezi:
KENGE
(Mėsuesit tim I. Egriu)
E njoh njė shkėndi guximi mbuluar me hi,
E dij njė kėngė durimi ndrydhur nė gji.
E ndjej njė zė malli qė vjejn e jehon lartėsive,
E thur njė poezi malli qė buron prej thellėsive.
E thėrras shpresėn tė mos ndjehet pas mali,
E dėgjoj jehonėn qė hovin mes nesh e ndali.
E mbėrthej zemrėn tė mos gufojė nė krahėror,
E pėrshėndes me shaminė qė mbaj nė dorė.
E kėrkoj nėpėr vargje, ėndrat qėndisur nėpėr letra,
E gjej nė njė klasė me nxėnės dhe ca banga tė vjetra.
E dėgjoj edhe sonte si dikur nėpėr orė mėsimi,
I kujtoj kėshillat qė la peng admirimi.
E njoh njė shkėndi guximi mbuluar me hi,
E dij njė kėngė durimi ndrydhur nė gji.
Faton Toēi |
