| » Opcionet për artikullin |
|
Shkruan: Arjeta AHMEDI
Tė ngrysesh njė agim dite tė trishtė nė njė qytet tė madh, por qė e ka mbuluar heshtja qė vret bashkė me tė ftohtin e njė nėntori qė tė ngrin, nuk ėshtė aspak e lehtė.
Tė ecėsh atyre rrugicave tė ngushta e tė ftohta dhe tė mos jesh i sigurt a do tė arrish qė tė dalesh nė rrugėn kryesore, kjo ėshtė vėrtet e frikėshme.
Unė ecja mbi gurėt e shtruar rrugicės pėrpjetė dhe i shikoja majat e maleve tė mbuluara me njė borė acaruese qė tė rrėnqethte,ato gjėmonin aq shumė - sa nga gjithė ajo fuqi bora arrinte tė dalė nė qytet.
Nė atė qytet, ku herė ishte gjallė dhe i lulėzuar nga turmat e njerėzve,e herė vdiste gjithēka mbrenda pak sekondash pasi dėgjohej ndonjė lajm i ri, qė transmetonin televizionet tona.
Vallė si arrinin tė boshatiseshin ashtu rrugėt ?!
Gurėt e mureve, qė rrethonin shtėpitė e malsorėve, rrinin si ēdo herė krenarė, qė e kishin mundur kohėn.
Ato ishin moshatar me stėrgjyshėrit apo katragjyshėrit e mi, e ndoshta edhe mė tė vjetėr se kaq.
Unė i shikoja me kurreshtje fėmijėrore, dhe ato mė qesheshin duke mė uruar mirėseardhjen nė kėtė votėr bujare tė malsorėve tė pamposhtur, e atėherė m'u kujtua vendi im dhe kėto mure mė kujtonin shtėpitė e fshatit t'im dikur moti nė fėmijėrin t'ime tė hershme.
Buzėqeshja e tyre mė tregonte edhe storie tė tjera. Kėto gurė nuk kishin mundur vetem kohėn, por ato kishin ndalur edhe plumbat e shumtė, e mbi to kishte rrjedhur gjaku i nxehtė i shumė djelmoshave tė rijė, qė kėsaj toke dhe kėtyre gurėve i'u kishin falur gjymtyrėt, gjakun dhe jetėt e tyre.
Dhe, pėrnjėherė u gjendėm nė dhomėn e vogėl tė njė shtėpie dykatėshe, tė ulur kėmbėkryq e me sy tė pėrlotur.
Sytė si mbanin dotė lotėt qė vinin si dallgė tė frustruara. Ato duhej tė rridhnin faqeve, tė formonin ato pėrrenjtė e thellė qė i gėrrynin ujėrat nė kėtė malėsi shqiptare.
Pėrmes qepallave tė lagura nė murin pėrballė meje vrejta njė fotografi bardhė e zi, e mbuluar vetėm me njė qelq tė thjeshtė, por qė pas saj ishte ajo madhėshtorja, e paluhatėshmja ndėr shekuj, ishte harta e Shqipėrisė Natyrale dhe dukej po aq e bukur edhe nė kėtė gjendje tė dhimbėshme.
Pas lotėve dhe dhimbjes sė madhe, secilit nė kėtė shtėpi, qė i nevojitej njė rifreskim dhe njė frymėmarrje e thellė, e kėthente kokėn dhe vėshtronte me admirim fotografin krenare nė murė, atėherė dėgjohej ajo frymėmarrja e thellė bashkė me zhurmėn e hapjes sė mushkėrive dhe depėrtimin e ajrit.
Nė ato momente u shkėmbyen disa fjalė ngushllimi. Po ku mund tė gjendej fjalė pėr tė pakėsuar atė dhimbje qė ndjente ajo nėnė.
Sa dhimbje kishte dhe mahej aq e fortė, saqė shkėmb e gurė pėrkuleshin para paluhatshmėris sė kėsaj nėne burrneshė, tė kėsaj nėne bujare dhe heroinė.
Nuk arrita tė pėrmbledh mendimet, e mė sė paku shkronjat pėr tė pėrshkruar atė qė ndjeva nė momentin kur para kėsaj shtėpie tė palėkundur na pritėn vetėm gratė me sy tė pėrlotur, ngase burrat e kėsaj votre mungonin, ato ishin vrarė e burgosur.
I vetmi mashkull nė shtėpi ishte vetėm 4 vjeē. Ai kollitej shpesh, ndoshta pėr tė na treguar se ai oxhak i madh e mikėpritės, akoma e ka odėn e burrave dhe burrat e fjalės dhe tė besės.
Sa mallėngjyese qė ishte kjo situatė, sa e dhimbshme ishte kjo odė e vogėl, dhe do duhej tė na priste pėr gėzime tė dasmave. Aty ku do kėndonim, luanim e festonim, siē dijmė ne shqiptarėt, ndėrsa takimi ynė i parė me kėtė odė ishte vetėm vajtim e fjalė ngushėlluese, sepse tani ne vajtonim pėr tė vdekur e pėr tė gjallė qė askush nuk i dinte si ishin dhe ku ishin...
Kercovė, shtator 2008 |
|
