Filozofia ortodokse serbe në ofensivën e saj antishqiptare. :: DERVINA.COM

Arkivi i lajmeve
Për vitet 2006,2007 dhe 2008

^ Kategoritë

Kërko në lajme:

Shpalos kategorinë:

•	Lajmet kryesore

•	Lajmet në gjuhen angleze

•

Opinion

•	Intervista

•

Sport

•

Kultura

•

Histori

•

Diaspora

•

Tech-Info

Madhësia e shkronjave

Dukja	Madhësia (piksel)
AaBbCc	11 piksel
AaBbCc	12 piksel
AaBbCc	13 piksel
AaBbCc	14 piksel

Vizitorët online në arkiv: vizitorë

» Filozofia ortodokse serbe në ofensivën e saj antishqiptare.

Postuar më datën: 2006-11-05 15:36:07 nga Arben Dervina :: Kategoria: Opinione

» Opcionet për artikullin

	Bëj favorit këtë artikull
	Pritoje këtë artikull
	Dërgo tek shoku/shoqja
	Shto koment këtë artikull

Koment nga Dr. Sulejman ABAZI (NESHAJ)
Kryetar i Shoqatës Atdhetare për Identitet dhe Bashkim Kombëtar

Fundamentalizmi fetaro politik i autoriteteve kishtare ortodokse serbe nuk njeh kufi. Ai ka për qëllim të rikthejë kohën e sundimit të drejtëpërdrejtë të Beogradit mbi Kosovën e ngushtë, të rikthejë kohën e genoncidit antinjerëzor, të llahtarisë pa kufij të terrorizmit ushtarako shtetëror serb, të mekanizmave politike ultranacionaliste shtetërore të Serbisë, kundër popullit shqiptar në Kosovë.

Qytetërimi europian në kushtet e kalimit nga epoka e Mesjetës në modernizëm e pa të domosdoshme ndarjen e institucioneve fetare nga veprimtaria politike e shtetit dhe e shoqqërisë, duke bërë një hap të sukseshëm në ndërtimin e jetës së lirë. Kjo frymë moderniste pati ndikimet e veta në hapësira më të gjera, duke i dhënë liri veprimi shtetit institucional dhe emancipimit të shoqërisë njerëzore. Do të dëshironim, që pas mëse një shekull e gjysëm, kjo të ndodhte edhe në Serbi dhe Greqi, ku nuk mund të diskutohet më se Kisha Ortodokse është e përzjerë në punët e shtetit dhe inspiruese e tërë qëndrimeve politike, duke gjetur gjuhën e përbashkët “të mendjeve të shenjta” me klasën politike në vendet e tyre. Nuk është e rastit që hierarkia e lartë fetare në këto vende mban rolin e mbikëqyrësit në zbatimin e planeve shtetërore, për të ruajtur dhe zgjeruar hapësirat e besimit ortodoks në dëm të popujve të tjerë. Kjo ka ndodhur me shtete fqinje të Shqipërisë, ish Jugosllavisë (sot Serbia e mbetur) dhe Greqisë, të cilat tradicionalisht kanë realizuar genoncidin dhe ekspansionin e tyre ndaj kombit shqiptar, duke aneksuar pjesë të tëra të trojeve shqiptare. Pushtimi është shoqëruar me dhunimin e objekteve të kultit dhe ndërtimin e objekteve të reja mbi to, duke injektuar besimin ortodoks në dëm të besimeve të tjera.

Autorkracia qeveritare serbe në veprim

Një fenomen i tillë nuk është objekt i këtij opinioni, pasi ka një mori faktesh shkencore që vërtetojnë agresionin fetar ortodoks ndaj popullsinë shqiptare të dominuar nga besimi musliman. Një reprezalje e tillë ka ndodhur me popullsinë shqiptare në Kosovë dhe me popullsinë çame në jug të Shqipërisë. Një bizantizëm mesjetar që tashmë po u kushton shumë shtrenjtë popujve në këto vende, duke vështirësuar jetën e tyre drejt qytetarisë dhe demokratizimit. Ndryshimi i këtij mentaliteti tashmë është bërë një fenomen jetësor, nëse duhet respektuar kopertura juridike e Europës së Bashkuar, drejt shtetit qytetar e demokratik. Pëplasja e mendimit të lirë si atribut i një shoqërie demokratike, i cili ka filluar të hedhë rrënjë edhe në këto vende, është vënë përballë qëndresës së "autokracisë qeveritare", e cila nën ndikimin religjioz nuk ka shanse të reformojë veteveten dhe t’i hapë rrugë zhvillimit progresist. Qëndrimet politike të shteteve fqinje të Shqipërisë janë të mbarsura me një frymë të ndieshme nacionalo – fetare. Dhe kjo nuk është pak për të mos rënë në sy.

Po le të kthehemi në çështjen e Kosovës, e cila sot mbetet një nga problemet më të mprehta dhe më të diskutueshme për politikën ndërkombëtare dhe atë rajonale. Deklarata e Martti Ahtisarit muaj më parë se, "serbët janë komb fajtor", duhet të ishte një "shi i ftohtë" me efekte shëruese ndaj "dehjes" së strukturave radikale ultranacionaliste në Serbi, të përfaqësuara në pushtet, përkundër asaj që kërkon sot bota demokratike ndaj tyre. Fatkeqësisht kjo nuk ka ndodhur. Dehja me simbolet dhe mitet serbe, pararendëse të ekspansionizmit serbe në Ballkan, të inspiruara nga strukturat hierarkike të Kishës Ortodokse Serbe (KOS), mund të konsiderohet një fatkeqësi në përmasa popullore, po të kemi parasysh se pasojat e këtij ekspansioni do t’i vuajë edhe për shumë kohë vetë populli serb. Një popull që pranon me aq lehtësi përrallën serbe se, "Kosova është djepi i Serbisë", duke u mbështetur në iracionalitetin e jetës dhe simbolizimin e saj me frymën fetare ortodokse, nuk ka bërë gjë tjetër, veçse ka dhunuar hapur e me brutalitet të vërtetën historike, duke i mohuar popullit shqiptar autoktoninë në trojet e veta. Vetë populli serb duhet ta dijë, se është një ardhacak, dhe këtë ai e ka të shkruar në historinë e tij.

Politika serbe në thelb mbetet ajo që ka qenë

Në ish – Jugosllavi (të mbetur Serbi) ende ekziston një sistem politik, thellësish fetaronacionalist, i cili me dhunë e terror shkaktoi tragjedinë ballkanike dhe ai, nuk mund të mos gjykohet si i tillë. Në sistem, politika serbe e ka hak të demaskohet rëndë, sepse historia dhe pasojat e saj të rënda nuk mund të tjetërsohen. Ndryshimi i qëndrimit brenda faktorit politik serb për çështjen e Kosovës mbetet minimal. Ky është një fillim i mirë, por kjo nuk mjafton. Një popull, që për hir të nacionalizmit intolerant, pranon krimet dhe genocidin shumëvjeçar mbi popuj të tjerë dhe që nuk reagon, për t’u ngritur në nivelet e qytetarisë kundër strukturave shtetërore terroriste, luftënxitëse, ai detyrimisht dhe fatkeqësisht bëhet “palë” me to, e ndan fajin me to, dhe më së paku, moralisht duhet të ndidhet i diskretituar për udhëheqësinë e mbrapshtë, e cila ja ka ulur kokën në sy të mbarë botës. Një popull që pranon të justifikojë tragjedinë e shkaktuar në Ballkan në një dekadë, të finalizuar me genoncidin terrorist ndaj popullit musliman në Bosnje Hercegovinë, e së fundi mbi poliin shqiptar në Kosovë. Me siguri që njerëzit në Serbi u irrituan ndaj bombardimeve të NATO-s në vitin 1999, me siguri që e kanë kuptuar, se për prapësinë e tyre shkuan 50 vjet më prapa, edhe pse kishin dhe kanë “bekimin” e Kishës Ortodokse Serbe - shtet. Bekimi i kishës së tyre nuk arriti ta mbante Kosovën një plaçkë tregu dhe një “djep përkundës” të një shteti kriminal e terrorist.

Referendumi së fundi në Serbi e vërtetoi edhe një herë vlerat që përmbante deklarata e Antisarit. Qëndrimi nacionalofetar i politikës serbe, ende nuk i është nënshtruar reagimit pozitiv të masës së qytetarisë, të cilët e kanë kuptuar se Kosova duhet të shikojë punën e vet. Trashëgimnia e periudhës së errët të Milloshit është e pranishme, e përforcuar së fundi me korin e radikalëve dhe klerikëve të lartë serbë, të cilët mendojnë se qendra e botës është në Beograd. Ky kor u angazhua në një propogandë të çmendur kundër misionarit ndërkombëtar. “Ofensiva diplomatike" në të gjitha nivelet kundër Ahtisarit (i cili edhe pse është një "ambasador shtetitës"), ka pasur dhe ka vetëdijen politike, se tashmë historia nuk mund të tjetërsohet, dhe nuk mund të favorizohet më një komb që ka nevojë të reformojë jetën e tij. Fryma shoviniste serbe ka marrë një goditje vdekjeprurëse duke realizuar hap pas hapi shkëputjen përfundimisht të Kosovës nga Serbia. Nuk është e vështirë të kuptohet, se kjo zhurmë propagandistike është e nxitur nga Kisha Ortodokse Serbe.

Kisha Ortodokse Serbe kundër Atisarit

Dëshmi e freskët mbetet deklarata e Sinodit të politizuar të KOS-it, nëpërmjet komunikatës së botuar në agjencinë serbe “Tanjug”, më 30 gusht 2006. «Kisha Ortodokse Serbe shprehu shqetësimin dhe hidhërimin për deklaratën e kohëve të fundit nga i dërguari special i OKB-së, Martti Ahtisaari se, "serbët janë komb fajtor". Deklarata e Sinodit të Shenjtë, e firmosur prej Patriarkit Pavle shpall se çdo njeri është i përgjigjshëm për veprat e tij dhe se nuk ekziston një faj kolektiv. Nëse dikush akuzon një komb të tërë se është fajtor, ai/ajo dëmton konceptin e krishtër të njeriut dhe të komunitetit. Sinodi tragon se një shqetësim më të madh është shkaktuar nga fakti, se këto vlerësime vijnë prej njeriut që do të duhej të ndërmjetësonte në mënyrë konstruktive dhe objektive negociatat serbo-shqiptare, për të arritur në një zgjidhje kompromisi lidhur me statusin e Kosovës. Në mënyrë të dukshme, duke mos llogaritur një gjë të tillë dhe duke harruar se në Evropën moderne nuk ka më as koloni, as guvernatorë kolonialë, Ahtisaari dha këtë deklaratë si një shpjegim të vetvetës, pse Serbia do të duhej të grabitej prej zemrës së saj historike dhe shpirtërore – Kosova […] duke shtuar se ata që prekin këtë lloj të teorive në shekullin XXI, dëshmojnë se forca dhe drejtësia janë të kundërta të papajtueshme… ». Bukur edhe kjo!!

Ison mbi komunikatën e “Tanjung-ut” e kanë bërë edhe përfaqësuesit udbashë "Rashka-Prizren" për të njëjtin problem: «Eparkia ka kritikuar deklaratën e Ahtisaarit, se trashëgimia e Millosheviçit do të duhej të merrej në konsideratë, kur është fjala për zgjidhjen e statusit krahinor dhe se, "serbët janë fajtorë si komb", duke e ftuar të rikujtohet sfondin historik të Luftës së Dytë Botërore, kur shqiptarët ishin aleatë të shtypësit gjerman. (!!) Pikërisht që nga ardhja e forcave ndërkombëtare, terroristët shqiptarë nga Kosova vazhdojnë me shpartallimin e popullit serb dhe të gjurmave të ekzistencës së saj krishterë nëpërmjet dëbimit të mbi 220.000 serbë e jo-shqiptarë, duke vrarë mbi 1.000 dhe duke shkatërruar rreth 150 kisha krishterë, pohon eparkinë. Në të njëjtën kohë, është theksuar, një derdhje të myslimanëve nga Shqipëria fqinje është lejuar, u ndërtuan 400 xhami të reja, të gjitë këto duke qenë shoqëruar me përforcimin e ideologjisë në të cilët e kanë bazën tek Al Kaida» (!!).

Shumë "mrekullisht" funksionon logjika e standardeve të dyfishta të "filozofisë fetare" të KOS-it, duke marrë përsipër të dezinformojë mbi “fajin” e popullit shqiptar në Kosovë. Duhet bërë me dije hierarkia e lartë serbe se shqiptarët me luftën e tyre të lavdishme Nacionalçlirimtare janë të rreshtuar në anën e fitimtarëve të L2B, dhe kjo nuk ka nevojë të merret në diskutim nga koka të nxehta nacionalofetare. Gjurmët e masakrës serbe ndaj rekrutëve shshiptar në Tivar, të mobilizuar kundër forcave fashiste gjermane, janë ende të freskëta, dhe ato edhe sot kërkojnë shpagim.

Nën efektet e këtyre deklaratave ekstremiste me përmbajtje fetare, opinioni serb mbetet i dyzuar në qëndrimin e tij. Kjo situatë e ka të nevojshme që vetë faktori ndërkombëtar të veprojë në Serbi sa nuk është vonë, duke analizuar pasojat politike të fenomenit «ish-Jugosllavi». Sot kërkohen zgjidhje afatgjata e të qëndrueshme në interes të paqes dhe stabilitetit në rajon. Luftrat në Ballkan i hoqën lëkurën absuridit fetaronacional serb në kohët moderne, dhe analiza nuk duhet të favorizojë askënd. Përse politika serbe, nëpërmjet sektorit të saj të propagandës të drejtuar nga Pavle, nuk e pranon pavarësinë e Kosovës? Sot nuk mund të jepen dhe të pranohen zgjidhje, duke marrë për bazë përrallën historike, se “Kosova është djepi i Serbisë”. Atëherë, ne shqiptarët pyesim, po Beogradi çfarë është, kush është «guzhina, krevati, jastëku» apo çfarëdo tjetër, për Serbinë e përrallave serbe?!

Nëse do të flasim për nocionin e përgjegjësisë në drejtësi dhe për konceptet bazë të krishtërimit, të dy këto koncepte përjashtojnë si akte të jashtëligjshme dhe jo normale shtypjen e një kombi prej një kombi tjetër. Nga ana tjetër, vrasja dënohet në të gjitha kodet penale të shteteve të botës. Vrasja kolektive (krimet kundër njerëzimit dhe genocidi) dënohen edhe në të drejtën penale ndërkombëtare. Në fushën e krishtërizmit, ndër mëkatet më të mëdha që mendohet se Zoti nuk i fal, është vrasja e njeriut prej një njeriu tjetër. Atëherë, çfarë duhet të na tregojë për të na mbushur mendjen Sinodi i Shenjtë të Kishës Ortodokse Serbe mbi konceptimin e krishtërimit për vrasjet masive, masakrat, spastrimin etnik, varret massive që ende po zbulohen edhe pas dhjetë vitesh, për të gjitha tmerret e kryera prej Beogradit ndaj boshnajkëve në Bosnje dhe shqiptarëve të Kosovës historike?!!! Vetëm serbët paskan të drejtë të jetojnë dhe të vrasin njerëz të pafajshëm vetëm pse ata janë muslimanë?!! Përse nuk janë gjykuar dhe dënuar këto krime më së pari në Serbi e mandej më tutje?!!. Ku fshihen sot 16 kriminelë të luftrave në Ballkan, të shpallur në kërkim nga Gjykata Supreme e Hagës?!!

Partriarku Pavle dhunon historinë

Atëherë, nën emrin e interpretimit të vet të krishtërimit, më së pari, në emër të së drejtës për të jetuar, të paqes dhe huanizmit njerëzor, KOS-i duhet të distancohet dhe të denoncojë strukturat shtetërore që fshehin dhe mbrojnë kriminelët terroristë të luftës në Kroaci, Bosnje e Kosovë, që ata të venë përpara drejtësisë. Me sa duket misioni është i gabuar. Kisha Ortodokse Serbe nuk mund të luajë rolin e instrumenteve të fushatave propagandistike antishqiptare, të dëshirës së saj premanente të sllavizimit të shqiptarëve, sepse ajo ka dhunuar në Kosovë shumë kisha e manastire tradicionalisht shqiptare (shembulli i manastirit të Deçanit është më i dukshëm), duke ngritur mbi rënojat e tyre objektet e reja të kultit fetar serb. Dhunimi i padrejtë i tokës në Deçan është treguesi më i mirë i angazhimit fetar në përpjekjet që bën kasha serbe për kolonizimin e Kosovës nëpërmjet "ekstraterritorialitetit".

Më shumë se sa “objektiv”, partriarku Pavle me mendje të prishur, por me vetëdije të plotë, kërkon sot t’i mbushë mendjen Europës, nëpërmjet deklaratave në thelb politike, duke gënjyer se në Evropë ende ka "koloni dhe guvernatorë kolonialë"!! Ai nuk është në gjendje të kuptojë (dhe nuk do të kuptojë) duke i mbushur mendjen vetes dhe të tjerëve se që nga vitet 1912-1913, Kosova historike shqiptare u invadua dhe terrorizua nga ushtrita pushtuese serbe, dhe për një periudhë 80 vjeçare, Beogradi ka zbatuar politikën e kolonizimit me dhunë të trevave shqiptare, mbështetur në motivin: “vrit, dëbo, sllavizo shqiptarët autoktonë të Kosovës, duke sjellë sa më shumë serb në vend”. Qëndresa shqiptare në një shekull ka bërë që të dështojnë planet serbe të bekuara nga kasha, dhe sot Kosova e ngushtë është liruar prej sundimit të tyre.

Qeveritarët serbë dhe megafoni i tyre kishtar, duke shfrytëzuar segmente të caktuara në strukturat ndërkombëtare në Kosovë dhe gardën e shqipfolësve të paguar, kanë krijuar strukturat paralele, duke synuar një Kosovë me “autonomi të zgjeruar”, juridikisht të varur nga Serbia. Po çfarë duhet t’i themi hierarkut Pavle për terrorizmin që u bëhet sot shqiptarëve në Kosovën Lindore, çfarë duhet të themi për mbajtjen padrejtësisht të 2400 km katrore nga IRMJ, pjesë të territorit të Kosovës, çfarë duhet të themi për popullsinë shqiptare në Luginën e Vardarit, çfarë tjetër duhet t’i themi këtij kleriku në emër të së vërtetës dhe kërkesës për paqe e drejtësi?!!

Ende hierarku i lartë serb nuk është bindur (dhe nuk ka se si) se pavarsia e Kosovës, i shërben demokratizimit të rajonit dhe ndikon pozitivisht mbi fqinjët agresivë ultranacionalsistë. Shqiptarët nuk u kanë asnjë detyrim nacionaliteteve intolerante fqinje, historikisht ekspasionistë. Nëse serbët, maqedonasit, malazezët, grekët, nuk do të mund shërohen prej pasojave të helmimit ultranacionalist të mbarsur me ideologji fetare, ky nuk është faji i shqiptarëve. Me këtë ata po tregojnë se kanë mbetur rob të formulave të vjetra mesjetare. Diktati serb dhe pretendimet aneksioniste të qarqeve shoviniste greke e maqedonase, kanë qënë dhe mbeten shkaktarët kryesorë të antagonizmit ndërnacional në Ballkan. E bëjmë me dije hierarkun e lartë serb, se në kohët moderne shqiptarët ka kohë që kanë hedhur vështrimin në riaftësimin e tyre përballë pasojave që u ka servirur historia.

* * *
Duke analizuar deklarata të tilla me përmbajtje nacionalofetare, është më se e qartë se fundamentalizmi politik i KOS-it nuk njeh kufi dhe vazhdon të nxisë urrejtjen fetare midis popujve. Sa tolerantë janë shqiptarët në besimet e tyre fetare, këtë nuk ka nevojë ta vërtetojë hierarku Pavle, e as greku Janullatos, i cili vazhdon të lundrojë në ujrat e ndenjura obskurantiste. Konflikti me shqiptarët nuk do ti nxjerrë në dritë, as duke predikuar në emër të Zotit. Ndoshta do tu duhet ti kthehen studimit të Biblës, për të mësuar të vërtetën mbi Zotin në qiell dhe në tokë. Shqiptarët sot karakterizohen nga tolerance e shkëlqyer fetare dhe me vetëdije të lartë kombëtare po luftojnë për të drejtat e tyre, drejt integrimit mbarëkombëtarë, duke u kthyer në një faktor për demokratizimin e jetës në Ballkan. Kjo është e drejta jonë për vetevendosje, pavarësi kombëtare, sovranitet, bashkim dhe integrim.

---------

• TITUJ TË NGJASHËM

[ Opinione ]

Filozofia politike shumëdimensionale (2008-09-05 10:18:45 nga admin4)

[ Histori ]

FILOZOFIA POLITIKE E ÇËSHTJES SHQIPTARE (2008-05-17 09:30:53 nga admin4)

[ Opinione ]

UNMIK-U DHE propaganda E ERRËT nga KISHAT ORTODOKSE SERBE! (2008-07-27 17:40:58 nga admin1)

[ Opinione ]

LUFTA KUNDËR ARDHMËRISË SË KOSOVËS PLATFORMË UNIKE E POLITIKËS ORTODOKSE SERBE (2008-04-16 09:18:14 nga admin4)

[ Opinione ]

Maqedonia gati për ndërtimin e një kishe ortodokse në qendër të Shkupit (2008-02-02 05:04:58 nga admin4)