| Vizitorët online në arkiv:
vizitorë |
|
| » TEMĖ PĖR DEBAT-SIMPOZIUM HISTORIKO-POLITIK DHE DIPLOMATIK SHKENCOR KOMBĖTAR SHQIPTAR |
| Postuar mė datėn: 2008-04-30 13:00:41 nga admin4 :: Kategoria: Opinione |
| » Opcionet për artikullin |
|
BAROMETRI DIPLOMATIK
SY ME SY ME TĖ VĖRTETĖN E DJESHME DHE TĖ SOTME HISTORIKO-POLITIKE TĖ GJYSMĖ SHQIPĖRISĖ
Shkak dhe motiv kryesor i trajtimit tė kėsaj teme ėshtė desubjektivizimi, dobėsimi dhe defaktorizimi i sovranitetit dhe i pavarėsisė sė Shqipėrisė nė sistemin shtetėror tė bashkėsisė ndėrkombėtare. Tregtia mbi tė gjitha, nuk ėshtė substitut, as faktor garantues i lirisė,i humanizmit, i barazisė, i drejtėsisė, i demokracisė, i sigurisė, i qėndrueshmėrisė dhe i paqes nė sistemin e marrėdhėnieve politike ndėrkombėtare. Ajo ėshtė vetėm njė segment, qė mund tė ndikojė pozitivisht nė lėvizjen dhe nė konkretizimin e kėtyre koncepteve politiko-juridike shtetėrore si nė kuptimin e sė drejtės vendore, ashtu edhe tė asaj ndėrkombėtare.
Nė kėtė vėshtrim, parashtrohet edhe pyetja fundamentale dhe e pashmangshme si, dhe pse ndodhi qė brenda natės, interesi i pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror shqiptar, tė tjetėrsohet vetėm nė interes tė biznesit karrierist politik dhe tregtar personal, grupor, partiak dhe ideologjik?! Kush, dhe pse e hėngėr interesin e pėrgjithshėm? Kush e hėngėr, dhe e uzurpoi vetėm pėr vete tė drejtėn e vetėvendosjes sė shqiptarėve, qė tė jenė tė integruar brenda kufijve natyrorė indigjenė tė Shqipėrisė sė tyre etnike?
- Po tė ishte gjallė Enver Hoxha, Anastas Janullatosi nuk do tė kishte pasur rastin historik, qė tė pirdhte nė Tiranė si shpėtimtar i Kishės Ortodokse Shqiptare, dhe si qytetar nderi, i importuar, i fronzuar, i shpallur dhe i dekretuar nga kryeministri i qeverisė, Sali Berisha dhe nga kryebashkiaku (nudisti reformatori-demokrat-socialist francez) i Tiranės, Edi Rama.
- Kur njė komb dhe njė shtet (siē po ndodh qe njėzet vjet me gjysmė Shqipėrinė) shndėrrohen me vetėdije nė plaēkėn ditore, mujore, vjetore dhe dekadore tė tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndėrkombėtar tė interesave dhe tė profiteve kuislinge tė brendshme, dhe atyre tė huaja, ai nuk ėshtė as komb e as shtet i lirė, as sovran e as i pavarur nė kuptimin e plotė tė fjalės, por vetėm njė artikull konsumi me karakter tė pėrgjithshėm shfrytėzues shitblerės dhe, i pastandardizuar nė sistemin tregtar, ekonomik dhe politik, diplomatik, kombėtar dhe ndėrkombėtar. |
|
Prof. Dr. Mehdi HYSENI
* * *
Fashistėt dhe neofashistėt; kolonizatorėt dhe neokolonizatorėt; hegjemonistėt dhe militaristėt; pashallarėt dhe bejlerėt esadistė , injorantėt dhe mafiozėt e ndryshėm kolltukofagė derbederė, si dhe ish-pėrfituesit e pandershėm tė favoreve dhe tė privilegjeve tė sistemit tė pushtetit popullor(1945-1990) me nė krye disidentin Ismail Kadare (ish-nėnkryetar i Frontit Popullor dhe komunist i dėgjueshėm e i dalluar i Partisė sė Punės sė Shqipėrisė) kanė arsye ta kritikojnė, dhe ta mohojnė veprėn kombėtare dhe shtetėrore tė Enver Hoxhės. Mirėpo, POPULLI LIRIDASHĖS PATRIOT SHQIPTAR, shkenca dhe inteligjencia e mirėfilltė shqiptare, si dhe nė tėrėsi shqiptarėt patriotė, revolucionarė, demokratė dhe pėrparimtarė nuk e gėzojnė njė tė drejtė tė atillė antishqiptare, sepse Enver Hoxha deri nė vdekje (1985) ishte vetėm njė shėrbėtor besnik i kombit dhe i shtetit shqiptar, asgjė mė shumė. Kuptohet, edhe pse vepronte nėn vellon e komunizmit, Enver Hoxha, mbi tė gjitha ishte nacionalist dhe patriot i madh, sepse, para sė gjithash, e deshi lirinė, drejtėsinė, demokracinė, pavarėsinė dhe sovranitetin e shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė, gjė qė kjo , edhe ishte arsyeja kryesore pse nė favorin e politikės sė jashtme dhe tė diplomacisė sė Enver Hoxhės, dėshtuan tė gjitha aleancat e filluara tė bashkėpunimit me Jugosllavinė e Titos, me Bashkimin Sovjetik tė Nikita S. Krushēovit dhe me Kinėn e Mao ce Dunit. Ndryshe, sikur politika drejtuese e Enver Hoxhės, tė ishte dėshmuar si vasale, e dėgjueshme dhe e disiplinuar ndaj interesave politike, tregtare, ekonomike, strategjike ushtarake gllabėruese tė aleatėve tė theksuar, me siguri se, njė bashkėpunim i tillė, do tė kishte mbijetuar, edhe sot. Mirėpo, duke falėnderuar kėmbėngulėsisė dhe largpamėsisė sė kursit tė drejtė dhe tė justifikueshėm (i ndėrtuar mbi bazėn e ruajtjes dhe tė mbrojtjes sė interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror) politik, diplomatik, demokratik dhe paqėsor tė Enver Hoxhės, Shqipėria ia arriti, qė tė mos jetė plaēkė tregtare as e Jugosllavisė, as e Bashkimit Sovjetik, as e Kinės, as Evropės e as Amerikės. Kjo ėshtė asimetria thelbėsore qė e dallon Republikėn Popullore Socialiste tė Shqipėrisė sė Enver Hoxhės nga Republika e Shqipėrisė sė garniturave demokratike tė pashallarėve tė rinj tė saj, Sali Berisha, Rexhep Mejdani, Alfred Mojsiu, Fatos Nano etj., tė cilėt, nė vend tė mėkėmbjes, tė sforcimit, tė avancimit dhe tė afirmimit tė interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė Shqipėrisė, kanė zgjedhur rrugėn mė tė gabuar dhe mė tė keqe-tregtimit tė tij pėr tė mos i lėnė xhepat e tyre bosh, dhe pėr tė mos ua prish tymin e duhanit padronėve dhe tutorėve tė tyre tė jashtėm, qė sa mė shumė tė jenė tė varur, tė ndėrvarur, tė dirigjuar dhe tė kushtėzuar nga filozofia dhe nga praktika politike dhe ekonomike e tregjeve tė huaja, kuptohet, tė lira pėr kapitalistėt e huaj, dhe pėr pashallarėt e ndryshėm shqiptarė, por shumė tė kushtueshme pėr shtresat e varfra milionėshe shqiptare, dhe pėr interesin e pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror shqiptar.
Shqipėria e Enver Hoxhės ishte plotėsisht e pavarur dhe sovrane (1945-1990), kurse kjo e sotmja(1990-2008), e sunduar nga berishizimi dhe nga nanoizmi, ėshtė e kundėrta e kėsaj sė vėrtete tė pavdekshme kombėtare shqiptare. Kjo e vėrtetė ėshtė e papranueshme, ėshtė jashtė kohe, dhe anakronike vetėm pėr armiqtė kulleristė dhe karrieristė mafiozė politikė=pashallarėt e rinj demokratė-socialistė(tė cilėt pėr interesa tė krijimit, tė shumėfishimit, tė zgjerimit dhe tė mbrojtjes me ēdo kusht tė pasurive dhe tė kapitaleve tė tyre tregtare, ekonomike, financiare etj., tė krijuara nė kurriz tė gjakut, tė djersės sė mbarė popullit, shqiptarėt i kanė shndėrruar nė plaēkė tė padhembshme dhe tė pavlefshme tė tregut mikst tė brendshėm dhe tė jashtėm, kurse Shqipėrinė e kanė shndėrruar nė njė shtet vasal, tė varur dhe tė nėnshtruar tėrėsisht interesave tė huaja hegjemoniste dhe neokolonialiste) tė tė gjitha ngjyrave tė Shqipėrisė Etnike dhe tė shqiptarėve nė Ballkan.
Po tė ishte gjallė Enver Hoxha, Anastas Janullatosi nuk do tė kishte pasur rastin historik, qė tė pirdhte nė Tiranė si shpėtimtar i Kishės Ortodokse Shqiptare, dhe si qytetar nderi, i importuar, i fronzuar, i shpallur dhe i dekretuar nga kryeministri i qeverisė, Sali Berisha dhe nga kryebashkiaku (nudisti reformatori-demokrat-socialist francez) i Tiranės, Edi Rama.
Kur njė komb dhe njė shtet (siē po ndodh qe njėzet vjet me gjysmė Shqipėrinė) shndėrrohen nė plaēkėn ditore, mujore, vjetore dhe dekadore tė tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndėrkombėtar tė interesave dhe tė profiteve kuislinge tė brendshme, dhe atyre tė huaja, ai nuk ėshtė as komb e as shtet i lirė, sovran dhe i pavarur nė kuptimin e plotė tė fjalės, por vetėm njė artikull konsumi me karakter tė pėrgjithshėm shfrytėzues shitblerės dhe, i pastandardizuar nė sistemin ekonomik dhe politik, kombėtar dhe ndėrkombėtar.
Suksesi reformues ekonomiko-politik demokratik i vetėm i Shqipėrisė sė pashallarėve berishistė dhe nanoistė (1990-2008), ėshtė varfėrimi, papunėsimi (afro 50%), shpėrngulja permanente, si dhe Eksporti i trurit shqiptar(mėsues, arsimtarė, profesorė, magjistra, doktorė dhe akademikė), dhe i mbi 1 milion shqiptarėve nė vendet fqinje ballkanike, nė Evropė, nė Amerikė dhe nė Australisė. Ja, ky ėshtė thelbi dhe suksesi i pranueshėm i pėrmbajtjes sė identitetit tė demokracisė, tė pavarėsisė, tė sovranitetit, tė zhvillimit dhe tė pėrparimit ekonomiko-shoqėror tė Shqipėrisė sė berishistėve dhe nanoistėve?!
-Ja, kjo ėshtė Shqipėria e sotme(1990-2008) e agallarėve, e bejlerėve dhe e pashallarėve mafiozė-trafikantė mashtrues demokratė tė rinj dhe tė vjetėr, e jo, kurrsesi Shqipėria e lirė, e pavarur dhe sovrane e Ismail Qenalit, e Avni Rrustemit, e Enver Hoxhės dhe e popullit shqiptar.
Pikėrisht, statusi politik i kėsaj Shqipėrie tė sotme, ėshtė frika, skepticizmi, pengesa dhe rreziku mė i madh paralajmėrues pėr moszgjidhjen e ēėshtjes koloniale shqiptare nė Ballkan, qė ėshtė kusht i domosdoshėm dhe i pashmangshėm pėr pavarėsimin dhe pėr ribashkimin e shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike.
Kėtė rrezik tė mundshėm pėr interesin e pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė ribashkimit tė Shqipėrisė Etnike, taminė e provojnė edhe pėrpjekjet dhe angazhimi i vazhdueshėm i politikės sė brendshme dhe tė jashtme tė pashallarėve drejtues tė Tiranės, tė cilėt(sė pari, pėr sė prapthi) me ēdo kusht duan integrim nė kuadrin e Bashkimit Evropian(BE), por pa integrimin dhe, pa ribashkimin paraprak tė kombit dhe tė territoreve shqiptare brenda kufijve etnikė, historikė dhe gjeopolitikė tė Shqipėrisė Etnike.
* * *
Sipas kritikuesve qėllimkėqij, smirėzinj, diletantė dhe destruktivė vehementė politikė, diplomatikė, shkencorė, partiakė dhe ideologjikė antishqiptarė, gabimi mė i madh politik i Enver Hoxhės ishte, pse ai nuk lejoi qė Shqipėria tė shndėrrohej nė njė livadh tė butė kullosash pa tapi shqiptare, tė ashtuquajtura kullosa tė gjithkujt dhe tė askujt, si dhe, pse ai nuk lejoi ikjen e trurit shqiptar nė dhena tė huaja; nuk lejoi exodin individual as masovik, qė mbi 1 milion popull, tė derdhej nga Shqipėria nė Greqi dhe nė vendet e tjera tė Evropės dhe tė botės, duke kėrkuar mėshirė, ndihma sociale, punė dhe strehim pėr tė siguruar ekzistencėn sot pėr nesėr si refugjatė, shegertė, si hamaj dhe lypsarė tė nėpėrkėmbur dhe tė pėrjetshėm nėpėr vendet e ndryshme tė botės. Njė katarzė e kėtillė e kombit dhe e shtetit shqiptar, ėshtė e papranueshme, sepse nuk ka kurrfarė lidhjeje me procesin e demokratizimit dhe tė zhvillimit tė Shqipėrisė, por ėshtė vetėm nė funksion tė zhvlerėsimit dhe tė komprometimit tė vlerave tė saj tradicionale historike, etnike, kombėtare dhe shtetėrore.
- Enver Hoxha ishte komunist me bindje, ama Kombin Shqiptar dhe Shqipėrinė i deshi, i pėrparoi dhe i mbrojti me ngulmė nga ēdo rrezik i copėtimit dhe i shthurjes sė tyre nga armiqtė e brendshėm dhe tė jashtėm. Ai tėrė jetėn e tij jetoi dhe punoi pėr Shqipėrinė e pavarur dhe sovrane. Ai, vėrtet, ishte asimetria e sundimit vasal tė egėr politik mesjetar tė Shqipėrisė sė janullatosėve(1945-1985). Ai ishte antiteza e robėrisė dhe e kolonizimit tė Shqipėrisė nga ēdo invadues dhe asgjėsues i jashtėm apo i brendshėm.
Pikėrisht, ndėrtimi, jetėsimi dhe konkretizimi i njė strategjie tė kėtillė afatgjatė dyzetvjeēare pozitive nė artikulimin, nė mbrojtjen, nė avancimin dhe nė afirmimin e interesave jetike dhe vitale tė kombit dhe tė shtetit shqiptar, ishte dhe, ėshtė, edhe sot arsyeja kryesore (por krejtėsisht e padrejtė dhe e paqėndrueshme), qė armiqtė e tij dhe tė Shqipėrisė, Enver Hoxhėn e kritikojnė si regresiv, si diktator dhe si vetizolues i shqiptarėve dhe i Shqipėrisė nė sistemin shtetėror tė marrėdhėnieve ndėrkombėtare. Politika strategjike kombėtare dhe shtetėrore e Enver Hoxhės nuk kishte karakter, as veēori tė vetizolimit, por tė faktorizimit tė Shqipėrisė si shtet i pavarur dhe sovran nė dimensione tė pėrbotshme.
Historia as politika e as diplomacia shkencore shqiptare, nuk kanė argumente tė qėndrueshme, qė tė vetėviktimizohen, duke pranuar dhe, duke u bėrė robėr tė tezės sė ndryshuar dhe tė falsifikuar antishqiptare vetizolimi i Shqipėrisė, qė ishte, dhe ėshtė pjellė direkte dhe indirekte e teorisė sė komplotit tė koniunkturės sė njėsuar tė agjenturave dhe tė shėrbimeve tė ndryshme tė politikės, tė propagandės dhe tė diplomacisė sė perandorive tė njohura hegjemoniste evropiane dhe botėrore.
- Kur njė komb dhe njė shtet (siē po ndodh qe njėzet vjet me gjysmė Shqipėrinė) shndėrrohen nė plaēkėn ditore, mujore, vjetore dhe dekadore tė tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndėrkombėtar tė interesave dhe tė profiteve kuislinge dhe tė huaja, ai nuk ėshtė as komb e as shtet nė kuptimin e plotė tė fjalės, por vetėm njė artikull konsumi i pastandardizuar nė sistemin ekonomik dhe politik, kombėtar dhe ndėrkombėtar.
Shembulli absurd dhe negativ i Anastas Janullatosit nė krye tė kishės ortodokse shqiptare, sheshit provon se gjysmė Shqipėria e sotme (1990-2008), ėshtė produkt antihistorik, antidemokratik dhe antikombėtar, i sajuar dhe i drejtuar nga salihėt dhe nga nanosėt (aleanca demokratiko-socialistee cila qe 20 vjet ka ngelur vetėm nė synimin projektues, e jo kurrsesi, edhe nė realizimin e domosdoshėm dhe konkret tė reformave ekonomiko-politike, demokratike dhe shoqėrore), qė emėruesi i tyre i pėrbashkėt politiko-kombėtar dhe demokratik shtetėror, ėshtė Janullatosi=janullotasizimi dhe Bollani=bollanizimi grekomadh fashistoid i Shqipėrisė sė sotshme.
Nė veēanti, kullerat, shitblerėsit injorantė tė prostitutave, tė uzinave, tė fabrikave, tė armatimeve dhe tė arsenalit ushtarak, tė pasurisė shoqėrore dhe shtetėrore; bixhozgjinjtė, kuislingėt fashistė dhe neofasishtė shqipfolės tė brendshėm dhe tė jashtėm, e fajėsojnė Enver Hoxhėn pse ai nuk ka pranuar qė Shqipėrinė ta shndėrrojė nė plaēkė tregu (greko-serb-bullgar-italian etj.), dhe shqiptarėt nė mall konsumi tė tyre, ashtu sikurse po ndodh sot me Shqipėrinė dhe me shqiptarėt. Edhe nė kėtė pikėvėshtrim strategjik tė ruajtjes dhe tė mbrojtjes sė vlerave vitale kombėtare dhe shtetėrore, Enver Hoxha ka pasur plotėsisht tė drejtė morale, historike, kombėtare, ndėrkombėtare, kushtetuese dhe politike, qė Shqipėrinė ta shpėtojė nga ēdo lloj virusi dhe epidemie, qė nė ēfarėdo forme qoftė rrezikonte lirinė, pavarėsinė, sovranitetin, rendin, drejtėsinė, sigurinė dhe mirėqenien e saj.
* * *
- Enver Hoxha ishte me bindje komunist, mirėpo interesin e pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė Shqipėrisė (1945-1985), nuk e sakrifikoi as pėr hir tė interesit tė ideologjisė sė revizionizmit komunist sovjetik, kinez, jugosllav dhe evrokomunist, e as pėr hir tė interesit tregtar monopolizues tė ideologjisė sė liberalizmit dhe tė neoliberalizmit kapitalist evro-perėndimor.
Ndryshe nga pėrvoja e hidhur e rendeve shtetėrore vasale (feudale) mesjetare tė Shqipėrisė, Enver Hoxha ishte i vetmi kryetar i derisotėm nė historinė e Shqipėrisė, i cili pėr dyzet vjet me radhė e ndėrpreu zinxhirin e tradicionales sė vazhdimėsisė tragjike tė ultimatumeve historike tė kundėrshtarėve dhe tė armiqve tė saj tė jashtėm. Ai nuk pranoi kurrfarė diktati, as kurrfarė ryshfeti, qė Shqipėrinė ta shndėrronte nė njė gjysmėkoloni as koloni tė Greqisė, tė Serbisė, tė Malit tė Zi, tė Bullgarisė, tė Rusisė, as tė kapitalizmit evro-perėndimor, por e ndėrtoi, e zhvilloi, e mbrojti dhe e afirmoi nė botė si shtet tė pavarur dhe sovran. Njė strategji e kėtillė racionale si pėr kombin, ashtu edhe pėr shtetin shqiptar, i pengonte jo vetėm armiqtė e jashtėm, por edhe armiqtė e brendshėm, tė cilėt dyzet vjet me radhė luftuan qė ta pėrmbysnin sistemin e pushtetit popullor tė Enver Hoxhės. Mirėpo, me gjithė pėrpjekjet e tyre tė turpshme antikombėtare, reaksionare terroriste nė pėrmasa vendore dhe ndėrkombėtare, armiqtė fashistė dhe neokolonialistė tė Enver Hoxhės, nuk ia arritėn qėllimit tė fundit-djegies sė Shqipėrisė, as tė fundosjes sė saj nė bifurkacionin e Detit Adriatik dhe tė Detit Jon, por u dogjėn dhe u fundosėn vetė, ashtu si e mbollėn, ashtu edhe korrėn frytin e tyre tė turpit dhe tė dėshtimit si nė sy tė Shqipėrisė Etnike, tė Ballkanit dhe tė Evropės, ashtu edhe tė mbarė botės. Kėshtu qė, sė fundi, Shqipėria mbeti e shqiptarėve, e atyre qė e kishin themeluar me gjak, me djersė dhe me sakrifica mbinjerėzore, e atyre, tė cilėt e donin pa hile, dhe tė cilėt nė ēdo ēast ishin tė gatshėm pėr tė flijuar jetėt e tyre, me qėllim qė ta shpėtonin atdheun dhe shtetin e tyre tė shtrenjtė nga ēdo armik, dhe nga ēdo rrezik qė mund ti kanosej asaj.
Kjo ėshtė arsyeja kryesore pse, edhe pas vdekjes sė tij, Enver Hoxha u gjend nė shėnjestrėn e kritikave absurde iracionale, mė brutale dhe mė skandaloze tė tregtarėve tė tė gjitha ngjyrave tė kohės, tė armiqve fashistė tė brendshėm dhe tė jashtėm tė Shqipėrisė ngase ai nuk e kishte ndėrtuar dhe zhvilluar Republikėn Popullore Socialiste tė Shqipėrisė, sipas diktatit dhe ultimatumeve tė tyre tregtare plaēkitėse dhe shfrytėzuese, ku fjalėn kryesore do ta kishte kasta e analfabetėve tregtarė dhe mafiozė, e drejtuar nga pushteti politik vasal (feudal) mesjetar, ashtu siē ndodhi gjatė 20 viteve tė shkuara (1990-2008).
Enver Hoxha popullin dhe shtetin shqiptar nuk i trajtoi, as nuk i shfrytėzoi si pronė private tė vetėn, ashtu siē po veprojnė qe dy dekada radhazi, pasardhėsit e tij tė pushtetit politik feudal mesjetar nė Shqipėri. Ky ėshtė dallimi thelbėsor i filozofisė politike tė pushtetit popullor tė Shqipėrisė sė Enver Hoxhės, qė e veēon nga filozofia e mjerimit e politikės private sunduese dhe shfrytėzuese e pushtetit politik feudal mesjetar tė Shqipėrisė sė Sali Berishės, tė Rexhep Mejdanit, tė Alfred Mojsiut dhe tė Bamir Topit, duke u thirrur nė demokraci, nė reforma ekonomiko-politike dhe integruese evropiane.
Kjo ishte pėrparėsia kryesore e politikės kombėtare dhe shtetėror e pushtetit popullor tė Enver Hoxhės, i cili ishte i vetėdijshėm se populli dhe shteti shqiptar nuk mund tė bėheshin pronė as plaēkė private e askujt, duke qenė se ai e kishte studiuar dhe kuptuar me kohė qė, prona private ėshtė vetėm njė segment i lirisė sė njeriut, por jo edhe vendimtar pėr ekzistencėn, shpėtimin dhe pėrparimin e tij tė gjithmbarshėm si nė kuptimin e veēantė, ashtu edhe nė atė tė pėrgjithshėm.
Dhe, vėrtet, koha e brishtė njėzetvjeēare (1990-2008), dėshmoi praktikisht se Enver Hoxha kishte tė drejtė ta mbronte kombin dhe Shqipėrinė nga sunduesit e huaj eksploatues kolonialistė dhe neokolonialistė, sepse prona private ėshtė vetėm njė faktor i lirisė sė njeriut, por jo, assesi vendimtar. Natyrisht, liria e njeriut nuk mund tė jetė e mėvetėsishme nga shoqėria. Mirėpo, sė kėndejmi, puna e tij nuk ėshtė nė funksion tė lirisė, sepse nė ato kushte dhe rrethana tė ēdo rendi politiko-shoqėror, ku e drejta e punės ėshtė e kufizuar dhe e kushtėzuar, kuptohet janė tė kufizuara dhe tė kushtėzuara edhe tė drejtat dhe liritė e njeriut. Aty ku njeriu nuk vendos pėr kushtet e punės, kuptohet ai nuk vendos as pėr fatin e tij, as pėr lirinė e tij, as pėr ardhmėrinė e tij, as pėr rezultatet e as pėr shpėrblimin e tij nė bazė tė rezultateve tė punės, por thjesht, ėshtė vetėm njė artikull tregu dhe konsumi, qė tregtarėt politikė manipulojnė me tė sipas kėrkesave dhe interesave tė tyre private personale qoftė nė tregjet vendore apo nė ato ndėrkombėtare.
Si rrjedhim, me plot tė drejtė dhe me arsye, Enver Hoxha nuk e ka pranuar dhe, nuk e ka praktikuar filozofinė e pushtetit dhe tė tregut liberal borgjez pėr privatizimin tregtar dhe politik tė vlerave vitale tė kombit dhe tė shtetit shqiptar, pėr hir tė pėrqafimit tė interesave ekonomike, tregtare, politike, strategjike shfrytėzuese dhe hegjemoniste tė sistemit kapitalist.
Fundja, ėshtė e drejtė e ēdo populli nė botė, qė tė zgjedhė, tė vendosė dhe tė pėrcaktohet se, nė ēfarė sistemi politiko-shoqėror dhe shtetėror do tė jetojė ai, nė sistemin kapitalist a socialist. Ēdo imponim dhe, ēdo diktat mbi kėtė bazė, ėshtė antiligjor, antihuman dhe antidemokratik. Prandaj, nė kėtė kontekst, nuk ekzistojnė argumente tė qėndrueshme dhe tė vlefshme historike, politike dhe juridike kombėtare dhe ndėrkombėtare tė mohimit tė Republikės Popullore Socialiste tė Shqipėrisė, e dalė nga Lufta Nacionalēlirimtare Antifashiste, dhe anėtare e Koalicionit Botėror Antihitlerian (1945-1990).
Enver Hoxha nuk ėshtė fajtor pse Shqipėria zgjodhi rrugėn e socializmit, sepse nuk kishte tjetėr alternativė politike ngase kėshtu pat vendosur Konferenca e Jaltės (Ēerēill, Ruzvelt, Stalin) mė 1945, me ērast bota u nda nė dy sfera (lindore dhe perėndimore-socialiste dhe kapitaliste). Mbi kėtė bazė, nuk mund tė kontestohet as tė mohohet Republika Popullore Socialist e Shqipėrisė, pavarėsisht nga interesat tregtare dhe rrėnimtare tė armiqve tė saj tė dikurshėm dhe tė sotshėm.
* * *
Qė nga pėrfundimi i Luftės sė Dytė Botėrore e deri mė sot (1945-2008), pas Ismail Qemalit, themeluesit (BABAIT) tė Shqipėrisė sė lirė dhe tė pavarur(1912), asnjė kryetar i shtetit shqiptar nuk ka qenė mė i guximshėm, mė i vendosur, mė i urtė, mė vizionar, mė i frytshėm, mė i suksesshėm, mė i vlefshėm dhe mė i merituar pėr krijimin, ndėrtimin, mbrojtjen, pavarėsimin, sigurinė, pėrparimin, mirėqenien, lirinė dhe afirmimin e Shqipėrisė si komb dhe si shtet nė botė sesa Enver Hoxha. Veprėn e tij madhėshtore kombėtare dhe shtetėrore e mohojnė vetėm janullatosėt, bollanėt, milloshviqėt ēetniko-fashistė, duēoistėt musolinianė, nazifashistėt hitlerianė dhe larot e tyre tė dikurshme dhe tė sotshme.
E vėrtetė e pakontestueshme historike, kombėtare dhe shtetėrore ėshtė se Enver Hoxha pėr dyzet vjet me radhė, nuk lejoji asnjė armik (tė madh as tė vogėl, tė brendshėm as tė jashtėm), qė tė luante me fatin, me nderin, me dinjitetin, me traditėn, me virtytet, me krenarinė, me lirinė dhe me tė drejtat e ligjshme dhe legjitime tė kombit shqiptar, me gjithė ballafaqimin e problemeve ekonomike, tė krijuara si rrjedhim i politikės sė kėtillė racionale kombėtare dhe shtetėrore. Me njė fjalė, Enver Hoxha nuk pranoi dhe nuk lejoi qė, as miza ta prekė, pėrkatėsisht ta nėpėrkėmbė sovranitetin territorial, kombėtar dhe shtetėror tė Shqipėrisė. Kush ka cenuar kėto vlera fundamentale tė ekzistencės sė kombit dhe tė shtetit shqiptar, dihet ėshtė sanksionuar sipas ligjeve dhe kushtetutės nė fuqi, ashtu siē funksionon dhe vepron ēdo shtet i pavarur dhe sovran nė botė nė bazė tė ligjeve dhe tė kushtetutave tė tyre, pavarėsisht nga sistemi kapitalist a socialist, ēdo individ a grup individėsh qė bie nė kundėrshtim me ligjet dhe me kushtetutėn e tij nė fuqi, ndėshkohet sipas peshės sė krimit tė kryer ndaj tyre. Hiq ndryshe, kėshtu ka ndodhur edhe nė sistemin politiko-shtetėror tė Shqipėrisė socialiste (1945-1990).
Enver Hoxha, edhe pse ishte komunist, ai nuk lejoi janullatosizimin fashistoid tė Shqipėrisė, kurse Sali Berisha si demokrat e solli Janullatosin nė Shqipėri, dhe pėr merita tė jashtėzakonshme tė janullatosizimit tė Shqipėrisė, e dekoroi atė, edhe me medalje qytetar nderi tė Tiranės, kurse Enver Hoxhėn (i cili e lindi, e rriti, e edukoi, e arsimoi dhe e afirmoi Sali Berishėn, duke i dhėnė edhe gradėn akademike shkencore prof. dr. Universiteti) e zhvarrosi nga varrezat e dėshmorėve dhe tė heronjve tė kombit, vetėm pse ai kurrnjėherė nuk u pajtua me politikėn e helenizimit dhe tė fashizimit grek tė Shqipėrisė.
Pa keqkuptime me lexuesit, me studiuesit dhe me prirjet e interesat e ndryshme politike tė brendshme dhe tė jashtme, autori i kėtij shkrimi nuk sugjeron, as nuk pretendon qė tė kthehemi nė kohėn e perėnduar tė rendit dhe tė shoqėrisė socialiste nė Shqipėri (1945-1990), sepse autori ėshtė aq i vetėdijshėm se nė bashkėsinė e derisotme tė njerėzimit, rrota historike e ndryshimit dhe e zhvillimit tė saj kurrnjėherė nuk ėshtė kthyer prapa nė regres, por ka avancuar pėrpara nė kuptimin progresiv. Mirėpo, nė rastin tonė konkret, mbrojtja e interesit nacional dhe shtetėror tė Shqipėrisė dhe tė shqiptarėve nė Ballkan, ėshtė kategori e pėrhershme historiko-kombėtare dhe shtetėrore, ėshtė domosdoshmėri dhe detyrė e pėrjetshme pėr tė gjitha sistemet politiko-shoqėrore dhe pėr tė gjithė brezat shqiptarė (me dhe pa Enver Hoxhėn, Sali Berishėn, Fatos Nanon, Rexhep Mejdanin, Alfred Mojsiun, Bamir Topi etj.). Tė gjithė kėta njėri pas tjetrit (njė ditė), do tė shkojnė nga pushteti, ashtu sikurse Enver Hoxha, por Shqipėria ėshtė e pavdekshme, ajo nuk guxon tė ngelė nė mėshirėn e tė pamėshirėve, qė identifikohen si armiq dhe shkatėrrimtarė tė pėrbetuar tė saj qoftė tė brendshėm apo tė jashtėm.
Megjithatė, ish-kryetari i Republikės Popullore Socialiste tė Shqipėrisė, Enver Hoxha nuk ėshtė objekt shqyrtimi i kėtij shkrimi, por vetėm njė paradigmė krahasuese pozitive e veprės sė tij kombėtare dhe shtetėrore se si duhet tė mbrohet sine qua non interesi i pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror i Shqipėrisė, pavarėsisht nga interesat heterogjene antishqiptare, nga ideologjia dhe nga sistemet e ndryshme (qoftė komuniste, socialiste, demokratike apo borgjeze kapitaliste), sepse interesi nacional dhe shtetėror, ėshtė mbi tė gjitha, dhe para sė gjithash, e jo tregtia, as kapitali e as dekadenca, qė janė nė funksion tė shpėrfytyrimit tė identitetit tė kėtij koncepti. Kėtė duhet ta mbajnė parasysh si majtistėt, djathtistėt, demokratėt dhe social-demokratėt, ashtu edhe tė pasurit dhe tė varfrit shqiptarė.
Koha dyzetvjeēare e pat provuar se, derisa ishte nė krye tė pushtetit shtetėror tė Shqipėrisė, Enver Hoxha, janullatosėt dhe bollanėt grekė e grekomanė fashistė tė brendshėm dhe tė jashtėm nuk patėn shansin historik, tregtar as humanist, qė tė dalin nga bira e miut dhe tė loznin me ndjenjat fetare, kombėtare as shtetėrore tė shqiptarėve as tė Shqipėrisė.
Tanimė qe 20 vjet tė shkuara, kushtet dhe rrethanat politike dhe shoqėrore kanė ndryshuar edhe nė Shqipėri, sikurse nė vendet e tjera tė Evropės Juglindore si rrethim i procesit tė ndryshimeve dhe tė transicionit politiko-ekonomik, demokratik dhe integrues nė Evropė.
Mirėpo, ndryshe nga vendet e theksuara nė transicion, sot, si duket, preokupim kryesor i politikanėve tė moderuar (djathtistė dhe majtistė) shqiptarė, ėshtė karrierizmi, lufta pėr pushtet me ēdo kusht, interesi tregtar me Greqinė, me Serbinė, me Malin e Zi dhe me Maqedoninė, kurse mbrojtja e interesit tė pėrgjithshėm kombėtar, territorial dhe shtetėror e shqiptarėve dhe e Shqipėrisė Etnike, ėshtė parulla mė atraktive, e hedhur nė letėr, dhe e proklamuar nė programet dhe platformat e partive tė ndryshme djathtiste dhe majtiste shqiptare.
Pra, duke qenė se, kėtu e 20 vitet e shkuara (1990-2008), nė plan tė parė kemi vėnė interesat tregtare (jo kombėtare as shtetėrore), nuk pėrjashtohet mundėsia, qė Himara, Korēa dhe viset e tjera tė Shqipėrisė Jugore, njė ditė tė ngrysen nėn sundimin kolonial grek, pėr ēka haptazi po lufton Vasil Bollano, kurse fshehurazi pėrmes meshave engjėllore Anastas Janullatosi sė bashku me Greqinė e tyre nxitėse dhe
Nuk janė fajtorė grekėt Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi me harengat e tyre fashiste dhe kuislinge shqiptare, tė cilėt nė forma tė dukshme dhe tė padukshme (1990-2008) po veprojnė, dhe po duan ta copėtojnė dhe ta greqizojnė Shqipėrinė, por ėshtė fajtor Enver Hoxha, sepse nuk ėshtė dashur tė vdiste mė 1985, para se tė pėrshėndetej me kėta greqizues dhe helenizues tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė.
Ky ėshtė problemi thelbėsor pse sot shqiptarėt dhe Shqipėria po ballafaqohen me bollanot dhe me janullatosėt e brendshėm dhe tė jashtėm kolonialistė. Ky ėshtė problem shumė i thellė, shumė kompleks dhe shumė dimensional, ku ndėr segmentet e tjera, e ilustron edhe paradigma fashistoide dhe separatiste Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi,
Si nė kuptimin e ngushtė dhe tė gjerė politik dhe diplomatik, ish-kryetari i RPSSh-sė, Enver Hoxha ishte fajtor pse nuk lejoi ndėrhyrjen, pėrzierjen, copėtimin dhe kolonizimin e asaj gjysmė Shqipėrie nga ana e Greqisė, e Jugosllavisė dhe e Italisė. Pėrmbajtja e njė strategjie tė kėtillė kombėtare dhe shtetėrore, krejtėsisht ishte pozitive dhe e justifikueshme pėr mbrojtjen e interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė Shqipėrisė (1945-1985), sepse Shqipėria nuk u shndėrrua nė lodėr tradicionale shekullore tė hegjemonizimit dhe tė imperializmit serbo-greko-bullgaro-rus sllav, por ishte kėshtjellė e pamposhtur sovrane dhe e pavarur nė Ballkan. Ky ėshtė faji kryesor i Enver Hoxhės, i cili pėr dyzet vjet me radhė nuk lejoji, qė tė cenohet siguria, rendi, drejtėsia,liria, pavarėsia dhe sovraniteti territorial dhe shtetėror i Shqipėrisė nga ana e armiqve tė jashtėm as tė brendshėm.
Natyrisht, kėtė tė vėrtetė nuk duan ta shohin, as nuk duan ta pranojnė vetėm mbėshtetėsit helenistė dhe fashistė tė Anastas Janullatosit, tė cilėt nė kundėrshtim, me historinė,me traditėn, me kulturėn, dhe me kushtetutėn, sė pari, Janullatosin e sollėn nė krye tė kishės ortodokse shqiptare, me qėllim qė tė propagandojė, dhe ti vėrė nė jetė sa mė shumė tė jetė e mundur idetė dhe programet e vjetra heleniste dhe fashistoide greke pėr greqizimin dhe copėtimin territorial tė Shqipėrisė.
Kjo ėshtė arsyeja kryesore pse sot Shqipėria pa dhimbje po greqizohet me kisha, me shkolla, me priftėrinj, me firma tregtare dhe ekonomike, me politikanė, dhe me agjentura tė ndryshme greke dhe grekomane, tė cilat janė identifikuar dhe, po identifikohen me kryeprotagonistėt dhe me kryedrejtuesit e tyre siē janė Vasil Bollano dhe Anastas Janullatos etj.
Fundja, edhe shembulli i dhembshėm dhe tragjik gjithėkombėtar shqiptar i Hiroshimės sė Gėrdecit(15 mars 2008), provon sheshit se kush e drejton Shqipėrinė sot, e qartė dhe e kuptueshme, tė gjithė makariosėt, janullatosėt dhe bollanot e brendshėm dhe tė jashtėm, veē shqiptarėve patriotė dhe demokratė, siē ishte ish-kryetari dhe strategu i patrembshėm largpamės i Republikės Popullore Socialiste tė Shqipėrisė, Enver Hoxha, tė cilin qe 20 vjet radhazi, kuptohet e shajnė dhe e anatemojnė vetėm kolaboracionistėt, hyzmeqarėt, tyxharėt dhe bandat kėmishėzeza dhe fatzeza antishqiptare tė janullatosėve, tė makariosėve, tė bollanove, tė duēe Musolinit dhe tė nazifashistit famėkeq-Hitlerit.
Edhe pse, thjesht, pėr interesa tė tyre tė shtrirjes dhe tė mbizotėrimit nė relacione globaliste, Lindja dhe Perėndimi (1945-1985) nuk e kanė dashur, nuk e kanė pranuar dhe nuk e kanė mbėshtetur politikėn e jashtme tė drejtė tė Enver Hoxhės, megjithatė, ajo ka qenė pozitive dhe e dobishme si pėr bllokun socialist lindor, ashtu edhe pėr atė kapitalist evro-perėndimor (nė asnjė mėnyrė nuk i ka rrezikuar, as nuk i ka prekur interesat konkurrente tė tyre nė asnjė pikė dhe, nė asnjė zonė tė influencės Lindje-Perėndim), sepse ajo politikė assesi nuk kishte ndikim as pasoja negative pėr zhvillimin e politikės globale tė dy superfuqive botėrore (BRSS ShBA) ngaqė ishte parimore, e pavarur pozitive, dhe shėrbente si zonė tamponi pėr neutralizimin e konfrontimit, dhe tė rivalitetit tė sferės sė interesit tė tyre politik dhe strategjik nė Mesdhe dhe nė Ballkan.
Mirėpo, meqė, kėtu e njėzetė vitet e shkuara ka perėnduar ajo diplomaci dhe politikė e jashtme e Enver Hoxhės, qė historikisht, de facto dhe de jure ishin konstruktive, parimore dhe racionale si ndaj shteteve fqinje nė Ballkan, ashtu edhe nė sistemin shtetėror tė marrėdhėnieve politike ndėrkombėtare, kuptohet se, si rrjedhim i ndryshimeve dhe realiteteve tė reja, tė krijuara nė Ballkan, nė Evropėn Juglindore, dhe nė atė globale, Shqipėria duhet tė ndėrtojė diplomacinė dhe politikėn e jashtme nė frymėn demokratike dhe kooperative integruese me partnerėt e saj ballkanikė, evropianė dhe botėrorė, por vetėm duke e marrė pėr bazė, duke mos e sakrifikuar, dhe duke e ruajtur me fanatizėm dhe me konsekuencė kohezionin dhe integralen historike dhe kombėtare tė mbrojtjes sė interesit nacional dhe shtetėror tė strategjisė sė diplomacisė dhe tė politikės sė jashtme tė pavarur dhe sovrane tė Shqipėrisė sė Enver Hoxhės (1945-1985).
Nė kėtė vėshtrim ndryshimet, reformat ekonomiko-politike, demokratike dhe integruese, tė pėrfshira nė diplomacinė dhe nė politikėn e Jashtme tė Republikės sė sotme tė Shqipėrisė si nė sfondin rajonal, evropian, ashtu edhe nė botėror, do tė kenė kuptim tė thellė pozitiv dhe progresiv afatgjatė kombėtar dhe shtetėror, vetėm po qe se drejtuesit e saj tė sotshėm me nė krye Bamir Topin, dhe ata tė nesėrm, para sė gjithash, marrin parasysh konstantėn historiko-strategjike tė mbrojtjes sė interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror tė diplomacisė dhe tė politikės sė jashtme tė Enver Hoxhės, sepse ato janė kusht i domosdoshėm, qė Shqipėria si shtet i pavarur dhe sovran, tė jetė faktor me ndikim nė rajon, dhe nė kuptim mė tė gjerė.
Ndryshe, si shtet vasal, i varur dhe i copėtuar nė disa shtete tė huaja kolonialiste serbo-greko-sllave fqinje, do tė jetė vetėm njė gjysmėshtet tėrėsisht i defaktorizuar nė Ballkan, sepse pėr fatin e tij, prapė, do vendosnin aleancat e ndryshme ruso-sllave me shenja dhe parashenja tė ndryshme integruese, pėrkatėsisht dezintegruese antishqiptare.
Hyrja, integrimi dhe participimi i gjysmė Shqipėrisė nė BE, nė NATO, dhe nė institucionet e tjera tė BE-sė, pa zgjidhjen e problemit kolonial shqiptar nė Ballkan, mė tepėr, do tė ketė kuptim dhe efekt politiko-propagandistik, diplomatik, doktrinar, tregtar dhe ekonomik, sesa realist, praktik dhe pragmatik tė mbrojtjes sė interesit tė pėrgjithshėm kombėtar dhe shtetėror- ribashkimit tė tė gjithė kombit shqiptar dhe, tė tė gjithave territoreve indigjene pellazgo-ilire-shqiptare tė Shqipėrisė Etnike.
Thjesht, pa zgjidhjen e problemit kolonial tė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan, integrimi i gjysmė Shqipėrisė nė BE dhe nė organizmat dhe strukturat e tjera tė saj, nuk ka kurrfarė rėndėsie dhe efekti pozitiv nė kuptimin e mbrojtjes sė interesit nacional dhe shtetėror tė shqiptarėve nė Ballkan. Pėrkundrazi, mė tepėr, mund tė ketė efekt negativ, sepse do tė pengojė nė zhvillimin e synimeve dhe tė pėrpjekjeve tė procesit nacionalist demokratik pėrparimtar, tė fokusuar nė ēlirimin antikolonial dhe tė ribashkimit tė shqiptarėve nė Ballkan.
Ekziston frika dhe skepticizmi i arsyeshėm se, nė njė ditė tė ardhshme, pasi qė gjysmė Shqipėria, ti ketė plotėsuar kushtet pėr tė aderuar me tė drejta tė barabarta si anėtar i familjes 27-anėtarėshe tė BE-sė, ti parashtrohet edhe njė kusht shtesė-mosintegrimi dhe mosribashkimi me territoret e tjera autoktone shqiptare nė Ballkan (Ilirida, Kosova, Anamorava, Ēamėria dhe Malėsia e Madhe e Mbishkodrės). Mbi kėtė bazė kushtėzuese tė politikės antibashkim tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, Bashkimi Evropian (BE-ja) me aleatėt e tij, e njohu edhe Republikėn e Kosovės me simbole dhe me kushtetutė kosovare(jokombėtare dhe joshtetėrore shqiptare), me qėllim qė shqiptarėt dhe Shqipėria e tyre etnike, tė ngelin sėrish tė copėtuar dhe tė dezintegruar nė federatėn ballkanike, tė quajtur Ballkani perėndimor, por me njė status mė tė avancuar politik edhe ekonomik, ashtu, sikurse nė federatėn pluraliste multietnike tė Republikės Socialiste Federative tė Josip Broz Titos (1945-1990).
30.04.2008 |
| --------- |
| • TITUJ TĖ NGJASHËM |
|
Copyright © 2000-2008 DERVINA.COM - Tė gjitha tė drejtat e rezervuara
Arkivi u punua nga A.Nushi - Webmaster |
|
