DEMONSTRATAT E MARSIT 1981 - UDHËRRËFIM I LËVIZJES POPULLORE ÇLIRIMTARE ANTIKOLONIALISTE PËR Ç’ROBËRIM E RIBASHKIM KOMBËTAR SHQIPTAR NË GADISHULLIN BALLKANIK :: DERVINA.COM

Arkivi i lajmeve
Për vitet 2006,2007 dhe 2008

^ Kategoritë

Kërko në lajme:

Shpalos kategorinë:

•	Lajmet kryesore

•	Lajmet në gjuhen angleze

•

Opinion

•	Intervista

•

Sport

•

Kultura

•

Histori

•

Diaspora

•

Tech-Info

Madhësia e shkronjave

Dukja	Madhësia (piksel)
AaBbCc	11 piksel
AaBbCc	12 piksel
AaBbCc	13 piksel
AaBbCc	14 piksel

Vizitorët online në arkiv: vizitorë

» DEMONSTRATAT E MARSIT 1981 - UDHËRRËFIM I LËVIZJES POPULLORE ÇLIRIMTARE ANTIKOLONIALISTE PËR Ç’ROBËRIM E RIBASHKIM KOMBËTAR SHQIPTAR NË GADISHULLIN BALLKANIK

Postuar më datën: 2007-03-12 09:23:50 nga admin1 :: Kategoria: Opinione

» Opcionet për artikullin

	Bëj favorit këtë artikull
	Pritoje këtë artikull
	Dërgo tek shoku/shoqja
	Shto koment këtë artikull

Të vërtetat e “Pranverës Shqiptare” janë dëshmi e pashlyeshme e guximit dhe trimërisë mbarëpopullore shqiptare, por edhe të aksionit të aparatit represiv të udhëhequr nga veglat më të poshtra të shqipfolësve, “Vllasë” e “Bakallë” pa shpirt e pa mend që urdhëruan, dirigjuan e kryen akte represive kundër demonstruesëve, që i gjykuan nëpër procese politike të rrejshme dhe i torturuan shtazarakisht.
Këto ngjarje nuk duhet t’i harrojmë, as heronjtë e tyre, as xhelatët, sepse një popull që harron historinë e vet është i dënuar t'i përsëritë gabimet, e përfundimisht të zhduket...

Nga:Mona Agrigoroaiei

«Josip Broz Tito nuk ka vdekur prej më shumë se një vit, por “bashkim-vëllazërimi” jugosllav ushqyer prej tij taminë ka zhvilluar çarje në një krah të ndieshëm të saj, krahinën serbe me shumicë shqiptare, Kosovën», shkroi më 19 prill 1981, David Binder, në gazetën amerikane “New York Times”, në artiku-llin domethënës i titulluar, “Një furtunë kaloi, por tjerat janë duke u mbledhur në Jugosllavi”, duke u referuar në ngjarjet tronditëse të demonstratave mbarëpopullore të shqiptarëve nga Kosova.
Një paralajmërim që u dëshmua më së i vërtetë në vitet për vazhdim.
Demonstratat e vitit 1981 mbeten ngjarje madhështore në historinë e çlirimit kombëtar të shqiptarëve, që në mënyrë antinjerëzore, poshtëruese e gjenocidale u ndryshuan gjatë më shumë se 80 vjetëve në një kamp të vërtetë të përqendrimit, si pasoje e vënies në aplikim të planeve koloniale serbomëdha. Zinxhirët rreth trupit të pushtuar, por kurrë të nënshtruar të Nënës Shqipëri, në vazhdim do të kishin e kanë një nga një për të shkëputur përfundimisht, deri në ribashkimin e plotë të trojeve shqiptare dhe të gjithë popullit që jeton në to, në një shtet të vetëm kombëtar.
Duhet theksuar se, në fakt, “bashkim – vëllazërimi” në Kosovë e trojet e tjera shqiptare, kurrë nuk u pranua nga populli shqiptar. As nuk mund të pranohej, nga momenti që komunistët jugosllavë e shqipfolës dëshiruan t’i impononin popullit më forcë këtë koncept, përmes një politike të rreptë të represionit, sllavizimit-serbizimit e ndalimit të çdo manifestimi të lirë të identitetit kombëtar shqiptar dhe të kërkesave të tij të drejta për shkëputje nga sundimi e kolonializmi sllav.
“Bashkim-vëllazërimi” u përqafua vetëm nga titistët shqipfolës, nga shërbyesit e puthadorët e regjimit kolonial jugosllav, të cilët gjatë demonstratave, me kamxhik a tanke, me dhunë, burgosje, vrasje e terrorizëm shtetëror menduan se mund ta mbyllën zërin unik të popullit që i jepte një mesazh të qartë xhelatit serb: “KOSOVA REPUBLIKË!”, “DUAM KUSHTE MË TË MIRA!”, “NDALONI SHFRYTËZIMIN E TREPÇËS!”, “MBRONI TË DREJTAT E SHQIPTARËVE JASHTË KOSOVËS!”, “NDALONI REPRESIONIN, LIRONI TË DENUARIT POLITIKË!”, “POSHTË SHOVINIZMI SERBOMADH!”, “JEMI SHQIPTARË, JO JUGOSLLAVË”, “DUAM SHQIPËRINË E BASHKUAR!”. Këto parulla ishin manifestim më i qartë, më i pastër, më i njomë për çlirim shoqëror e kombëtar të një populli të tërë të revoltuar, në kushtet e burgut të llahtarshëm, poshtërues e çnjerëzor jugosllav.
Demonstratat e vitit 1981 filluan më 11 mars, kur studentë të universitetit të Prishtinës nisin të kërkojnë përmirësimin e ushqimit në menzën e shkollës dhe kushte më të mira në konvikte. Këto demonstrata involvuan përafërsisht 2000 studentë, që qëndruan grumbull në rrugë disa orë deri në dy ditë, deri kur policia i shpërndau. Ditën e pastajshme, agjencia zyrtare (propagandistike) jugosllave Tanjug, përshkroi demonstratat ashtu siç do të ishin provokuar nga “elementë armiqësore që orvatën të shfrytëzojnë pakënaqësinë e studentëve të caktuara mbi cilësinë e ushqimit nga menza e shkollës”
Pas dy javëve, më 25 mars, demonstratat rifilluan në Prizren dhe sërish në Prishtinë, më 26 mars. Ato nuk ishin tani veç një proteste studentore, por revoltë e masave të gjera popullore, që u shpërnda në gjashtë qytete të Kosovës. Mijëra e mijëra punëtorë, profesorë, studentë, mijëra shqiptarë nga të gjitha rafshët e jetës dolën në protesta. Menjëherë, serbët e titistët shqipfolës u alarmuan. Qeveria federale dekretoi gjendje emergjence, duke sjellë ushtrinë të patrullojë qytetet, rrugët kryesore e kufijtë. Edhe autoritetet shqipfolëse të të ashtuquajturës “Krahine Socialiste Autonome” të Kosovës reaguan, duke denoncuar demonstratat si “kundërrevolucionare”, “armiqësore”, “irredentiste” e “separatiste” – këto epitete vinin nga goja e gospodinit Azem Vllasi. Nëpunësit e regjimit ushtruan boll dhunë kundër civilëve shqiptarë, duke përdorur gaz lotsjellës e madje armë zjarri. U ndërmorën arrestime të demonstruesve, ndaj të cilave nëpunës e UDB-së u vërsulen për t’i rrahur e torturuar. Për rezultatet e represionit kundër demonstruesve gjatë ngjarjes së pranverës dramatike të vitit 1981, historiani anglez, Noel Malcom në librin "Kosova: një histori të shkurtër" se: “numri i shqiptarëve të vrarë mund të jetë diku rreth 1000. Pastaj, më shumë se 2000 shqiptarë u arrestuan në kohën e protestave, kurse numri tërësor të shqiptarëve që u burgosën ishte, sipas të dhënave të kohës, më i madh se sa 4000 persona”. (f. 335).

A. Shukria S.Hasani A. Vllasi

Të vërtetat e “Pranverës Shqiptare” janë dëshmi e pashlyeshme e guximit dhe trimërisë mbarëpopullore shqiptare, por edhe të aksionit të aparatit represiv të udhëhequr nga veglat më të poshtra të shqipfolësve, “Vllasë” e “Bakallë” pa shpirt e pa mend që urdhëruan, dirigjuan e kryen akte represive kundër demonstruesëve, që i gjykuan nëpër procese politike të rrejshme dhe i torturuan shtazarakisht.
Këto ngjarje nuk duhet t’i harrojmë, as heronjtë e tyre, as xhelatët, sepse një popull që harron historinë e vet është i dënuar të përsëritë gabimet, e përfundimisht të zhduket... Kjo shihet aq më shumë kur vëmë re situatën e tanishme, në të cilën udbashët e djeshëm janë politikanët e sotëm e “këshilltarët” e politikanëve të sotëm. Ata riciklojnë në gjithçka që po bëjnë konceptin e vjetër të bashkim-vëllazërimit, duke filluar nga një largim nga politika e shëndoshë për çlirim dhe ribashkim kombëtar. Po shfaqen si “modernistë”, që duhet të integrohen në Evropë, duke pasur “dialog” e “negociata” me Beogradin apo “duke u puthur” me antishqiptarë të tërbuar si Koshtunica, Çoviç, Cërvenkovski, në kuadrin e “Ballkanit Perëndimor”. Që bashkëpunojnë me xhelatët serbo-sllavo-maqedonase për karriget e tyre të pista, gjoja për krijimin e “një shoqërie multietnike” e që vijnë me teza që kanë qëllim t'i ç’veshin shqiptarët nga identiteti i tyre kombëtar - siç është ajo për krijimin e një “kombi kosovar”. Duke mos u brengosur farë për familjet e dëshmorëve dhe për invalidët e luftës, duke mos u interesuar për gjendjen e mjerueshme ekonomike, shoqërore, kombëtare, bile duke dhënë në shumë raste urdhra për likuidimin, burgosjen, vrasjen e shumë atdhetarëve që nuk pajtohen me situatën e mjegullt në të cilën ndodhet sot kombi shqiptar, këta po dëshmohen të njëjtit ujqër antishqiptar, që vetëm kanë ndryshuar qimet, por jo zakonet.
Gjenerata e demonstratave të vitit 1981 është edhe ajo që ka marrë pjesë në organizimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Veprimtaria e saj e guximshme, vetëmohuese dhe e përkushtuar ka kalitur popullin nëpër betejat çlirimtare, të zhvilluara në trojet shqiptare (Kosovë të ngushtë, Luginë të Vardarit, Luginë të Preshevës) në dhjetëvjeçarin e fundit. Kjo përvoje politiko-ushtarake e fituar me armë në dorë, me gjithë prapakthimet e ngecjet në avancimin e zgjidhjes së çështjes shqiptare për shkak të politikës ditore e të devijimeve, krijon kushte për bashkimin e të gjitha potencialeve të kombit, rreth një Platforme të vetme kombëtare për çlirimin e njësimin e Shqipërisë.
Kryengritja gjithëpopullore e marsit dhe prillit të vitit 1981 shënon një periudhë të re të historisë, një vit madhështor-vendimtar në historinë e popullit shqiptar. Dhe kjo kryengritje, lëvizje ilegale çlirimtare plot 16 vite, ka çuar deri në një organizim më të fuqishëm gjithëpopullor, pra deri në luftën e armatosur e UÇK-së, për t’u çliruar nga robëria shekullore serbe. Fatkeqësisht shqiptarët nga Kosova janë ende të robëruar, si pasoje e disa krerëve të lartë politikë e ushtarakë, që sot janë në kolltuk, me të njëjtin regjim antidemokratik, kolonial, vetëm me një emër tjetër tani, UNMIK, që në të gjitha vendimet e rregulloret të saj ka dëshmuar së është kolona e pestë e Serbisë në Kosovë.
Të njëjtit politikanë shqipfolës të asaj kohe, titistët Vllasi, Ali Shukria e të tjerë, që egërsisht shtypën demonstratat gjithëpopullore, që vranë, burgosën demonstruesit, nuk kanë “ngordhur” nga politika e nga jeta publike e pasluftës. Kjo dëshmon se ata që janë vënë sot në shërbim të një sistemi terrorist antipopullor, antidemokratik të kundërvullnetit të popullit, po e vazhdojnë të njëjtën politikë shfarosëse, diskriminuese ndaj popullit shqiptar e ndaj Lëvizjes VETËVENDOSJE!, që udhëhiqet nga djem e vajza që nuk pajtohen me rikolonizimin në veshje “demokratike” të “pavarësisë” së Kosovës me kokën nën Serbi, ashtu siç nuk u pajtuan shumë gjenerata të asaj kohe, pra të vitit 1981, me robërimin serb. Akoma rrugët e Prishtinës po vaditen me gjak shqiptari, sepse populli nuk duron më të bëhet pazar me lirinë e tij. Akoma po bien dëshmorë, akoma po plagosën e rrahen djem e vajza sipas ligjeve të ish-Jugosllavisë vrasëtare, gjë e lehtësuar nga politika antipopullore e regjimit të UNMIK-ut që po ndihmohet nga shqipfolës servilë të tij, që sot janë këshilltarë e ministra kukull që këshillojnë si të shtypet egërsisht populli. Këtyre duhet t’u themi qartë se karriget e tyre nuk janë të përjetshme, se po u ngrit populli edhe një herë, do të bien si flluska sapuni nga kolltukët e tyre të mbuluar me turp!
Amaneti e gjaku i dëshmorëve nuk harrohet e nuk mund të harrohet, kurrën e kurrës.

11 Mars 2007

---------

• TITUJ TË NGJASHËM

[ Lajmet kryesore ]

Dje në fshatin Besi të Prishtinës u përkujtuan demonstratat e rinisë shqiptare të vitit 1981 (2008-04-03 12:53:08 nga admin1)

[ Opinione ]

SOLIDARIZOHEMI ME DEMONSTRATAT REVOLUCIONARE TË 10 SHKURTIT 2007! (2007-02-02 05:45:39 nga admin4)

[ Opinione ]

Kosovarizimi dhe multi-etniciteti (2008-10-11 07:29:50 nga admin1)

[ Lajmet kryesore ]

FTESË (2008-10-11 06:17:16 nga admin1)

[ Opinione ]

NUK KA RRUGICA DEVIJUESE, KA VETËM NJË RRUGË (2008-10-10 10:08:14 nga admin4)