JEHONA E LIDHJES SHQIPTARE TË PRIZRENIT NË KATËR POEZI TË ATYRE VITEVE :: DERVINA.COM

Arkivi i lajmeve
Për vitet 2006,2007 dhe 2008

^ Kategoritë

Kërko në lajme:

Shpalos kategorinë:

•	Lajmet kryesore

•	Lajmet në gjuhen angleze

•

Opinion

•	Intervista

•

Sport

•

Kultura

•

Histori

•

Diaspora

•

Tech-Info

Madhësia e shkronjave

Dukja	Madhësia (piksel)
AaBbCc	11 piksel
AaBbCc	12 piksel
AaBbCc	13 piksel
AaBbCc	14 piksel

Vizitorët online në arkiv: vizitorë

» JEHONA E LIDHJES SHQIPTARE TË PRIZRENIT NË KATËR POEZI TË ATYRE VITEVE

Postuar më datën: 2007-06-11 16:48:59 nga admin4 :: Kategoria: Kultura

» Opcionet për artikullin

	Bëj favorit këtë artikull
	Pritoje këtë artikull
	Dërgo tek shoku/shoqja
	Shto koment këtë artikull

Shkruar nga Latif Berisha

Ideali i një populli, që nxit përpjekjet e tij për të jetuar më vete i lirë, për t'u zhvilluar dhe për t'u afirmuar me vlerat e tij brenda familjes së madhe të njerëzimit, është i pathyeshëm.

Si çdo komb, edhe populli shqiptar në rrugën e zhvillimit të vet historik pati ngritjet dhe rëniet e tij, kaloi ngjarje të mëdha tronditëse, por edhe çaste të veçanta lavdie që dolën nga ato ngjarje. Padyshim ndër ngjarjet më të mëdha në historinë e popullit tonë janë ato që lidhen me rrezikun e zhdukjes së tij kombëtare në kohën e Krizës Lindore në vitet 1870-1880.
Në situatën e krijuar në ato rrethana u vunë në sprovë të gjitha aftësitë fizike dhe shpirtërore të njeriut të këtij mjedisi, të cilat, të përqendruara si kurrë më parë mbi instinktin e jetës dhe mbi vetëdijen e qartë se lypset evidentuar ekzistencën kombëtare, u organizuan në të ashtuquajturën Lidhje Shqiptare të Prizrenit dhe gjatë tri viteve (1878—1881) dhanë prova të shkëlqyeshme rezistence dhe vitaliteti në të gjitha fushat e jetës praktike e shpirtërore. Edhe pse e shpartalluar fizikisht përballë brutalitetit të fuqive të mëdha imperialiste dhe të forcave të tjera reaksionare e shoviniste, kjo Lidhje e madhe jo vetëm mbeti e pacenuar si princip i drejtë jetësor, por vazhdoi të gjallërojë edhe më intensivisht në jetën shpirtërore, për t'u kurorëzuar më në fund, pas përpjekjeve të reja të armatosura, me fitoren e lirisë e të pavarësisë kombëtare.

Në rrethanat e ndërlikuara të Krizës Lindore, e në këtë kontekst edhe të jetës sonë kombëtare, është krejt e natyrshme që edhe letërsia, si formë e aktivitetit shpirtëror, u integrua plotësisht në lëvizjen e organizuar nacionale, e stimuloi atë në planin politik, ideologjik e shpirtëror dhe u bë zëdhënëse e denjë e idealeve jetësore dhe e aspiratave çlirimtare të popullit. Këtë kthesë tematike të letërsisë sonë të diktuar nga koha, që u ndoq edhe me një kthesë përkatëse cilësore artistike, e dëshmojnë në mënyrë të dukshme dhe të drejtpërdrejtë edhe vjershat: „Nxiteje mbë shqypëtarët për të shkronjëzuar gjuhën e tyre"1 e Eftimi Mitkos, „Shqipëria"2 e Naim Frashërit, „O moj Shqypni!"3 e Pashko Vasës dhe „Zogu në kafas t'horiatit"4 e P. Leonardo de Martinos, të krijuara dhe të vëna në qarkullim mu në kohën e veprimit aktiv të Lidhjes Shqiptare (1878—80), e të cilat edhe do të jenë objekt trajtimi i kësaj shkrimi.

JEHONA E LIDHJES SHQIPTARE TË PRIZRENIT

Nëse me këtë rast nisemi nga një krahasim midis kërkesave programore të Lidhjes Shqiptare dhe poezive të përmendura që u krijuan në atë kohë, mund të përfundojmë pa vështirësi se ekziston një shkallë e madhe komunikimi i analogjie, që në rastet më të shumta shpie edhe gjer në përputhjen e plote midis tyre.

Kështu, aktiviteti kombëtar dhe diplomatik i Lidhjes për të përhapur në botë, përmes memorandumeve dhe përfaqësuesve të saj, të vërteten mbi popullin dhe vendin tonë, u reflektua në poezitë e përmendura në radhë te parë si prirje e tyre për të pohuar hipotezën e hedhur nga arbëreshët që në vitet 1830 se ne jemi pasardhës të pellazgëve, popullit më të vjetër të Ballkanit dhe të Evropës. Për këtë arsye E. Mitko në vjershën e tij të gjatë, me gojën e Abdyl Frashërit dhe të Mehmet bej Vrionit, dy krerëve të shquar të Lidhjes Shqiptare, e bënte me dije Evropën me plot mburrje se ne jemi farë e pellazgut „Që qe lindur para hënës", kurse Naim Frashëri shkruante:

Bota që kur është zënë,
Shqipëria gjallë ka qënë.
Pellasg u thoshin më parë,
Më së fundi shqiptarë.

S'ka dyshim se me këtë hipotezë të riaktivizuar mu në kohën e Lidhjes, si dhe me evokimin e periudhave dhe të figurave të pastajme të lavdishme historike, Mitkoja, Naimi dhe Pashko Vasa donin t'u kundërviheshin tendencave hegjemoniste të fuqive të mëdha në atë kohë, të cilat shpreheshin edhe me pohimet absurde dhe pseudoshkencore të historiografisë antishqiptare, sipas të cilave shqiptarët dhe vendi i tyre s'janë tjetër veçse një shprehje e thjeshtë gjeografike. Si reagim ndaj këtyre tendencave të orientuara kundër interesave jetike dhe ekzistencës së popullit tonë, vjershat synonin të nxirrnin para opinionit shqiptar e botëror të vërtetën se ky popull i vogël ka pasur në të kaluarën mbretëri të lavdishme dhe figura të shquara historike, si: Aleksandrin, Pirron, Skënderbeun, Ptolemenjtë, Mehmed Alinë, Marko Sulin, Dora d'Istrian, e të tjerë, të cilët i njeh tërë bota, sepse i kishin shërbyer për të mirë jo vetëm popullit të vet, por edhe njerëzimit në përgjithësi. Kjo ishte njëfarë mënyre romantike e përdorur edhe nga shumë popuj të tjerë në shekullin e XIX për të zgjidhur problemet e tyre të ndryshme kombëtare, por gjithsesi pozitive, sepse nguliste tek populli idenë mbi historinë, e bënte popullin ta përjetonte atë.

Me gjithë admirimin ndaj figurave të mëdha të historisë sonë dhe aprovimin e veprimit të tyre për të mirën e njerëzimit, Mitkoja dhe Naimi me poezitë e tyre nxjerrin nga ajo përvojë edhe mësimin e nevojshëm për kohën e tyre, duke konstatuar me keqardhje se nga ajo trimëri dhe nga ai gjak i derdhur shqiptarët jo vetëm s'fituan gjë, por u bënë objekt oreksesh pikërisht të atyre që i ndihmuan ose i shpëtuan:

Por nga gjithë trimeria
S'fitoj gjë dot Shqipëria,
Për kedo që ne lëftuam,
gjithë ç'u bëm i haruan
dhe të' ligën na duan.

shkruante Naimi, kurse Mitkoja pasi përshkruante gjendjen e vajtueshme të vendit për shkak se bijtë e tij „As s'e kujtojnë Vatanë — Po përpiqen për të tjerë", vazhdonte ta krahasonte mundin dhe gjakun që derdhën ata në të kaluarën për të tjerët me veprimin e një blete të shkretë që qet petët e mjaltit në zgërbonjë, në një mal ku s'shkel kurrë këmbë njeriu. Kjo porosi e vjershave të Mitkos e të Naimit që bashkatdhetarët e tyre të kursejnë mundin dhe gjakun e vet për të mirën e atdheut, përvetësohet pa rezervë nga letërsia jonë që pason dhe bëhet si njëra nga motot e saj, veçanërisht e poezisë së Çajupit. Ky orientim i ri i letërsisë sonë kurrsesi nuk mund të interpretohet si mbyllje e saj në suazat e ngushta kombëtare, sepse ajo vazhdoi gjithnjë të jetë solidare me përpjekjet e njeriut në përgjithësi për të krijuar mirëqenien e vet shoqërore e kombëtare, por si përpjekje dhe dëshirë për t'i bashkuar të gjitha forcat e gjalla të kombit dhe për t'i mobilizuar rreth idealit të mbrojtjes së jetës dhe të ekzistencës së vet në kohën kur ishte vënë përballë provës së vështirë: të jetë ose të mos jetë.

Përçarjet krahinore e fetare, si dhe të këqijat e tjera që kishin përmbytur popullin tonë në atë kohë, shpjegohen në këto vjersha në radhë të parë si rrjedhime të gjendjes së tij të paarsimuar. Kështu Naimi nënvizonte në vjershën e vet „Shqipëria" se popullit tonë s'i kanë munguar kurrë burrat e pushkës e të penës, por arsyeja kryesore që mbet i panjohur karshi botës qëndron në pakujdesinë e tij që „Të bënjë tri katër shkronja". Sikur të vepronte kështu, domethënë sikur të kish shkruar gjuhën e vet e të ishte arsimuar me kohë, poeti besonte se edhe ai do të ishte tani në radhën e popujve të lirë e të qytetëruar, do të kishte filozofët, shkrimtarët dhe diplomatët e vet që do ta lartësonin dhe do ta nderonin para botës;

Sikur të paskëshe shkruar,
Gjesendi s'të ish haruar,
Do te' kishnje Platonë,
Aristotel e Strabonë,
Omir, Pindar e Esqillë,
Dont „e Senek" e Virgjillë,
Do të ish sot Shqipëria
Çë t'i mir botën zilia.

Një preokupim i njëjtë iluminist e karakterizonte edhe vjershën e E. Mitkos, sipas së cilës del se të gjitha prapësitë dhe të këqijat që e kishin goditur popullin tonë vinin nga padituria dhe nga mungesa e shkronjave shqipe. Gjendjen e prapambetur të vendit të vet ai e shprehte figurativisht, duke e krahasuar atë me një pemëtore vreshti të papunuar, që e kanë mbuluar ferra e dredhia. Për të dalë nga kjo gjendje, ai i porosiste bashkëvendësit të vepronin si të gjithë njerëzit e qytetëruar: të mësonin dhe t'i dërgonin fëmijët në shkollë, sepse në të kundërtën, s'do të mund të mbaheshin, por do të treteshin e të haheshin „Si një luadh i pampruar".

Si mund të vërehet, në dy vjershat e përmendura mbizotëron koncepti iluminist i trajtimit të gjërave i cili, duke filluar që me Naum Veqilharxhin në gjysmën e parë të shekullit të XIX, ishte ngritur pastaj në lëvizjen e Rilindjes si njëra nga kërkesat e saj themelore dhe e kishte përshkruar si fill i kuq i pakëputur tërë letërsinë tonë të asaj periudhe. Kjo mund të shpjegohet jo vetëm me bindjet e përgjithshme iluministe, të përvetësuara dhe nga rilindësit tanë, se arsimi është parakusht i lirisë dhe i pavarësisë së një populli, por edhe me nevojën e domosdoshme që në atë kohë parimi kombëtar i trajtimit të popullit tonë të ngritet mbi kriteret fetare dhe në këtë mënyrë, përmes gjuhës dhe shkollës shqipe, t'i ndalej hovi propagandës së huaj asimiluese që vepronte mbi komunitetet e ndryshme me anë të institucioneve fetare dhe të shkollave në gjuhë të huaj. I nxitur nga një ideal i këtillë, që mbi unitetin e gjuhës të ngritej edhe uniteti kombëtar si imperativ i kohës dhe i lëvizjes sonë kombëtare në përgjithësi, Mitkoja bënte thirrje në poezinë e vet që të bashkohen të gjithë shqiptarët, anë e mbanë: gegë, toskë, arbër, çamër, të krishterë e myslimanë, sepse:

I madhi zot ju ka bërë
Një fëmijë të pandarë,
Sa flisni shqypëjen të tërë
Edhe quhi shqypëtarë.

dhe pastaj shtonte:

Lini besët perëndisë
Le t'i ndreqnj ay q'i ka bërë,
Jini bijt e Shqypërisë
Vëllezër mëme një terë.

Duke i trajtuar çështjet nga një aspekt i këtillë iluminist, të mbrujtur edhe me idealin e interesave të veçanta kombëtare, në poezinë e Mitkos doli i paevitueshëm edhe konflikti me klerikët e huaj, veçanërisht me ata të Patrikanës greke, që e luftuan me tërbim gjuhën dhe shkollën shqipe. Së këndejmi, në këtë vjershë, qortohen shqiptarët që lënë pas dore gjuhën e tyre të ëmbël dhe i thërret të mos u besojnë „apostujve" që si farisenjtë me fjalë të buta, por me thonj të fshehur, duan t'ua mbushin mendjen ta lënë shqipen dhe ta përvetësojnë gjuhën e tyre „të mirë" që kështu, më në fund, t'u humbin kombësinë dhe t'i shuajnë fare.

Është për t'u theksuar, më në fund, se kjo vjershë e Mitkos me frymëmarrje të gjerë mbyllet me besimin e plotë se çështja e drejtë e popullit do të fitojë. Ky optimizëm është i kushtëzuar pjesërisht edhe me faktorët e jashtëm, sepse disa nga rilindësit mendonin asohere se qëllimet tona kombëtare nuk mund të arrihen vetëm me përpjekje të brendshme, pa përkrahje nga jashtë. Së këndejmi Mitkoja kishte të drejtë kur aspiratat çlirimtare të popullit tonë i lidhte me ato të popujve liridashës evropianë, por në të njëjtën kohë ushqente edhe iluzione të gabuara, sepse, duke i besuar politikës imperialiste italiane që shprehej nën maskën „Ballkani-ballkanasve", e konsideronte Italinë, si fuqi të madhe, mbrojtëse të vërtetë të interesave tona kombëtare. Megjithëkëtë, optimizmi i kësaj vjershe motivohet kryekreje me vetë aftësitë dhe forcat e popullit tonë për t'i dalë zot vetes. Nga gjiri i tij, vazhdon të rrëfejë poeti, kanë dalë gjatë shekujve shumë njerëz të njohur të penës e të pushkës, dashamirë të arsimit e mirëbërës të mëdhenj si Zhapa, Arsaqi, Kristo Vito e tjerë, të cilët për gjuhën e tyre japin „Jo para po edhe krerë"; por mbi të gjitha besimin për të ardhmen e lumtur të atdheut e motivon me faktin se në krye të vendit ka dalë e po prin Prizreni, ai vend mentarësh e bujarësh, ku janë mbledhur burrat më të shquar për t'i treguar botës se do ta mbrojnë atdheun e tyre me çdo kusht e sakrificë.

Derisa në poezitë e Mitkos e të Naimit ngjarjet e Lidhjes së Prizrenit u reflektuan dhe u përjetuan më tepër në planin e kërkesave arsimore, në vjershën „O moj Shqypni!" të Pashko Vasës dhe në atë „Zogu në kafas të horiatit" të de Martinos, ato jehojnë në mënyrë më të drejtpërdrejtë, përjetohen më thellë dhe tingëllojnë si zë i fuqishëm kushtrimi për luftë.

E strukturuar sipas parimit të kontrasteve të forta, vjersha burrërore dhe energjike e Pashko Vasës ballafaqon dy gjendje të kundërta të Shqipërisë në dy periudha të ndryshme: në të kaluarën, kur ishte zonjë e rëndë, më e mira ndër shoqe, si mal me borë, dhe në të tanishmen kur e kanë qitur „me krye në hi" dhe kur shklet bota sipri saj si mbi një lis të „rxuem për dhe" pa i folur asnjë fjalë të ëmbël. Kështu, në këtë mënyrë të strukturimit kontrastiv, gërshetoheshin po ashtu dy gjendje kontrastive emocionale: krenaria për të kaluarën e idealizuar në mënyrë romantike dhe dhimbja e thellë për gjendjen e mjeruar të së tanishmes e përshkruar me ngjyra të theksuara realiste. Gjithë ajo që kishte pasur të mirë dhe të virtytshme në të kaluarën: gjë e vend shumë, ara e bashtina, burra trima e gra të dëlira, besëlidhje e burrëri, emër e nder, ishte zëvendësuar tani me varfëri e vese të liga: me vrasje e përçarje fetare, me pabesi e të këqija morale, me degradim fizik e shpirtëror të njeriut. Ndryshe nga Mitkoja e Naimi, që në poezitë e tyre e lidhnin mjerimin e vendit me mungesën e arsimit, Pashko Vasa e paraqet këtë gjendje dhe e kupton drejtë si pasojë të pushtimit të huaj dhe të përçarjeve e të dobësive të tjera të brendshme të vetë popullit tonë, prandaj edhe i drejtohet atdheut:

Si mal me borë, si fushë me lule
Ke pas ken' veshun, sot je nder crule,
e s'të ka mbetun as em'n as besë;
vet'i ke prishun për faqe t'zezë.

Për ta intimizuar dhe dendësuar emocionalisht poezinë, për ta shtuar efektin e saj si mjet edukimi të ndjenjës së dashurisë dhe të detyrës ndaj atdheut tek lexuesi, poeti e parafytyron këtë si një nënë të vejë "që s'pat djelm kurr", si një trimëreshë të mbetur shkretë që pret të vdesë nën këmbë të të huajve, për të përfunduar pastaj me vargjet e njohura mirë:

Kujt i ban zemra m'e lanë me dekë
Ket far' trimneshet, që sot asht mekë?
Këtë nan' të dashtun a do ta lamë
që njeri i hiiaj ta shklas' me kambë?
Nuk, nuk! kët marre askush s'e do,
ket faqe t'zezë gjithkush e dro.

Pas kësaj vjershe të Pashko Vasës, si dhe atyre të Eftimi Mitkos parafytyrimi kështu i atdheut si nënë bëhet një figurë shumë e preferuar që e hasim dendur në letërsinë tonë, e edhe në organet publicistike, sidomos të fazës së fundit të Rilindjes. Për mënyrën e konceptimit të drejtë dhe të disponimit shpirtëror, kjo vjershë u bë shumë popullore jo vetëm në kohën e Lidhjes së Prizrenit e në vitet qe e pasuan, por „mbeti gjer në ditët tona si një prej krijimeve më të fuqishme dhe më popullore të letërsisë se Rilindjes, pikërisht sepse mundi të shprehte, në më pak se njëqind vargje energjike, gjendjen shpirtërore dhe aspiratën historike të mbarë kombit në vitet e luftërave për liri".5

E ngjashme me vjershën e Pashko Vasës për konceptin dhe disponimin e përgjithshëm poetik është edhe vjersha „Zogu në Kafas t'horiatit" e Leonardo de Martinos. Në këtë vjershë de Martinoja, duke e parafytyruar shqiptarin e robëruar si një zog të zënë në kurth, përjetoi sinqerisht fatin e tij të keq dhe shprehu në mënyrë alegorike gjendjen e tij të mjeruar e të poshtëruar:

Rash ne' kurth me tradhëtie
më kan' zanë e shti ktu mren
e pa nderë e po njerzie
zoti i shpisë më mba si qen.

Për të dalë nga kurthi i padëshiruar dhe nga ajo gjendje nënshtrimi shtazarak në lirinë e pakufizuar të një ambienti malor që aspironte, vjersha i sugjeronte zogut (shqiptarit të robëruar) thyerjen me çdo kusht të kafasit („Tash o pshtova, o po pelcas"), domethënë dhunën revolucionare. Është për t'u vënë re se për shkak të kësaj vjershe dhe të orientimit të tij të përgjithshëm patriotik e revolucionar, që binte ndesh me politikën e fuqive të mëdha për ruajtjen e gjendjes ekzistuese në Ballkan, ky prift arbëresh u dëbua kah fundi i shekullit të kaluar nga Shqipëria, i akuzuar nga eprorët e misionit katolik se gjoja ishte „ i pamoralshëm".6

Si përfundim po shtojmë se poezitë e trajtuara këtu e posaçërisht ajo e Pashko Vases, e cila mund të merret edhe si model i një krijimi të vërtetë poetik, dëshmojmë se në përvojën tonë krijuese nuk mund të përvetësohet si plotësisht i drejtë e të përgjithësohet mendimi i lashtë sipas të cilit muzat heshtin kur jehon krisma e armëve. Përkundrazi, përvoja jonë tregon se në shumë raste, e kjo ka të bëje me momentet vendimtare të jetës së një popullit ose të njerëzimit, pushka dhe pena e ushqejnë drejtpërdrejtë dhe e ngrisin reciprokisht njëra tjetrën në pikëpamje cilësore. Kjo ndodh, mbase, 30 vetëm për arsye se në këso momentesh veprojnë më me guxim e në mënyrë të harmonizuar të gjitha gjymtyrët e një organizmi kombëtar, rrahin më me vrull zemrat dhe shprehet forca e gjykimit, por edhe pse në ato raste derdhet e koncentrohet në një pikë edhe përvoja e tërë shekujve të kaluar të jetës së një populli. Mu këtu, mendojmë,ne, lypset kërkuar edhe arsyen sepse letërsinë tonë të kohës se Lidhjes së Prizrenit e karakterizonte jo vetëm prirja e thjeshtë për të regjistruar ngjarjet dhe për t'iu përgjigjur flakë për flakë kërkesave të ditës, por edhe një forcë e veçantë përgjithësuese ideo-emocionale me porosi të mëdha jetësore. Një porosi të këtillë, të shkrirë në ngjyrën e kohës, ngërthejnë në vetvete edhe vjershat e shqyrtuara në këtë shkrim, sipas të cilave rrjedh përfundimi se ideali i një populli, që nxit përpjekjet e tij për të jetuar më vete i lirë, për t'u zhvilluar dhe për t'u afirmuar me vlerat e tij brenda familjes së madhe të njerëzimit, është i pathyeshëm.
------------
1 U botua së pari te organi akademik: „Acta Comparationis Literarum Vniversarum", Clavdiopoli, MDCCCLXXIX die XXXI. Octobris. Vol. VI, Nr. LVI, p. 88—91. U ribotua pastaj edhe te gazeta e A. Kulluriotit „I fonis tis Alvanias", më 12. II. 1880, me 30 vargje më pak.
2 Vjersha qarkulloi si fletë volante në vitet e Lidhjes së Prizrenit. U botua së pari te revista „Albania", Bruxelles, 1897, nr.
3. Si vëllim më vete u ribotua pas vdekjes së poetit, në shtypshkronjën „Mbrodhësia" të Sofjes, më 1902, 6 faqe.
3 E botoi së pari I. U. J a r n i k në: Zur albanesische Sprachenkunde, Leipzig, 1881. Vjersha supozohet të jetë e viteve 1879—80.
4 E botuar në vëllimin „L'arpa dun italoalbanese", Venezia, 1881, fq. 366—370, vjersha ka në fund datën e hartimit: 24 dhjetor 1878.
5 Historia e letërsisë shqiptare, 2, Tiranë, 1976, fq. 12.
6 Dihet se Ndre Mjeda më vonë, në gjurmët e de Martinos dhe me një disponim të ngjashëm patriotik, shkroi poemthin alegorik Vaji i bylbylit, duke përjetuar edhe ai, pë'r shkak të tij, çaste të pakëndshme si d e M a r t i n o j a. Në të vërtetë kur de Martinoja e botoi këtë poemth të përkthyer italisht si shtojcë të librit të tij të satirave La questione albanese orientale e la nuova crociata (Çështja shqiptare orientale dhe kryqëzata e re), më 1897, me interpretimin se është këngë simbolike, „Vajtim i vërtetë i poetit që aludon te liria e atdheut", eprorët katolikë morën masa të rrepta: e dëbuan M j e d ë n nga Shoqëria e jezuitëve si „të keq e kokë-fortë" (1898). Pas kësaj ai u përbuz dhe .1 ndoq gjatë tërë jetës nga eprorët e tij katolikë. (Shih: Dh. S. Shu ter i qi.JVë'pë'r shekujt letrare, Tiranë* 1973, fq. 344—386).

---------

• TITUJ TË NGJASHËM

[ Opinione ]

JEHONA E GREVËS SË MINATORËVE (2008-02-22 03:54:00 nga admin4)

[ Kultura ]

JEHONA E ZËRIT TË MALËSISË (2007-12-22 18:17:15 nga admin4)

[ Lajmet kryesore ]

Zjarr në një fabrikë hidrosanitaresh (2008-12-01 17:19:57 nga admin4)

[ Opinione ]

BASHKIMI EVROPIAN PO ZBARKON NË KOSOVË NË 2008 SIKUR QË KA ZBARKUAR BASHKIMI SOVJETIK NË ÇEKOSLLOVAKI ME 1968 (2008-12-01 16:17:07 nga admin1)

[ Opinione ]

KJO ARË, KËTË ‘BEREQET’ JEP! (2008-12-01 16:03:50 nga admin1)