“I VRAFTË BUKA E POPULLIT TË VET” :: DERVINA.COM

Arkivi i lajmeve
Për vitet 2006,2007 dhe 2008

^ Kategoritë

Kërko në lajme:

Shpalos kategorinë:

•	Lajmet kryesore

•	Lajmet në gjuhen angleze

•

Opinion

•	Intervista

•

Sport

•

Kultura

•

Histori

•

Diaspora

•

Tech-Info

Madhësia e shkronjave

Dukja	Madhësia (piksel)
AaBbCc	11 piksel
AaBbCc	12 piksel
AaBbCc	13 piksel
AaBbCc	14 piksel

Vizitorët online në arkiv: vizitorë

» “I VRAFTË BUKA E POPULLIT TË VET”

Postuar më datën: 2007-10-10 16:38:48 nga admin4 :: Kategoria: Kultura

» Opcionet për artikullin

	Bëj favorit këtë artikull
	Pritoje këtë artikull
	Dërgo tek shoku/shoqja
	Shto koment këtë artikull

(Nga letra që nuk arriti në minierën “Trepça”)

Më 26 shkurt 1989, minatorëve të minierës “Trepça” të Stari-Tërgut u shkroi një letër të hapur Ismail Bajra, i cili më parë ishte kryetar i grupit punues të Komitetit Krahinor të LK të Kosovës për ndihmë kombinatit “Trepça”.

Kjo letër ishte marrë nga policia dhe nuk ishte lejuar të publikohet në shtyp e as t’u dërgohet minatorëve në minierën e Stari-Tërgut. Autori për këtë letër u thirr në biseda informative në polici. Falë gjendjes shëndetësore, sipas të gjitha gjasave, nuk ishte burgosur.

Në vazhdim po publikojmë, për herë të parë, disa aksente të kësaj letre.

Të nderuar minatorë,

Duke mos pasur mundësi t’Ju bashkohem, në këto çaste të vështira dramatike gjendeni me vetorganizimin Tuaj për të mirën e kolektivit të “Trepçës” dhe të tërë Kosovës tonë të shumëvuajtur, por krenare, që pati dhe ka liridashës e atdhedashës si Ju, për shkak të shëndetit të lig që kam (gjendem në Spitalin e Prishtinës), përmes kësaj Ju shpreh admirimin tim për heroizmin Tuaj dhe solidarizimin tim të plotë me kërkesat Tuaja të drejta e legjitime, por edhe me keqardhjen time të thellë për vuajtjet Tuaja dhe të familjeve Tuaja.

Qëndrimi Juaj stoik e burrëror, politikisht i matur dhe i pjekur, moralisht dinjitoz, nacional-patriotik, progresiv e demokratik tash një javë ditë e natë pa ndërprerë në nëntokën e zezë, pa bukë e pa ujë, pa gjumë në sy, të sëmurë e të rraskapitur, larg familjeve Tuaja të dashura, të solidarizuar me Ju dhe me veprën Tuaj epokale e në mungesë të mirëkuptimit për kërkesat Tuaja (dhe tona) nga ana e organeve komunale, krahinore, republikane e federative – do të mbetet i shënuar me shkronja të arta në historikun Kosovës e të kosovarëve, në historikun e synimeve dhe të përpjekjeve tona për liri e drejtësi, për barazi e sovranitet të plotë politik e shtetëror, për vetëvendosje.

Ju, minatorët e Stari-Tërgut (dhe minatorët e tjerë të Kosovës) e hetuat mirë atë që nuk mundën ose nuk deshën ta shohin dhe ta thonë publikisht një pjesë e politikanëve dhe e intelektualëve tanë të fjetur e të ngarkuar me naivitete e iluzione boshe, me karrierizëm, frikë e të liga të tjera. Ju e kuptuat drejt se me ndryshimet e tashme kushtetuese, që janë në përfundim e sipër, e sidomos me amendamentet në Kushtetutën e Serbisë, po rrumbullakohet ajo që filloi me ngjarjet e vitit 1981 dhe vazhdoi deri më sot në Kosovë – shuarja totale, me ocedurë “demokratike” e sovranitetit politik e shtetëror të Kosovës e të kosovarëve në favor të hegjemonizmit shtetmadh ekspansionist serb dhe antishqiptar.

Me këtë aksion Tuajin, të dashur minatorë, ua hoqët maskat politikokracisë dhe burokracisë krahinore, republikane e federative dhe i qitët sheshazi rrenat a tyre se me ndryshimet e tashme kushtetuese Kosova e shqiptarët gjoja nuk po humbin asgjë, përkundrazi edh e”po fitojnë”. Kosova dhe shqiptarët në Jugosllavi, nëse nuk organizohemi më mirë, humbim shumë dhe është rrezik real që të humbim çdo gjë që fituam me gjak gjatë Luftës Nacionalçlirimtare dhe me punë, djersë e sakrifica të mëdha – sidomos në periudhën postbrioniane.

Ju treguat se populli ynë, fshatarësia dhe klasa jonë punëtore, në veçanti ju minatorët tanë, dinë të vetorganizohen në mënyrë të vendosur e serioze, dinjitoze e të disiplinuar dhe pa eksese dhe ekstreme nacionaliste e primitive për kauzën tonë të madhe e të drejtë. Këtë e vërtetuan më së miri kryengritja e paarmatosur politike e demokratike e popullit tonë n nëntor të vitit të kaluar (1988) dhe grevat Tuaja madhështore, madje në kushte paradoksale, kur një pjesë e politikanëve dhe e intelektualëve tanë ndenjën anash këtyre aktiviteteve patriotike të popullit tonë, të minatorëve tanë e disa prej tyre edhe prinë mbrapsht kundër këtyre veprimtarive patriotike dhe humaniste. Nuk ishin vetëm një pjesë e udhëheqjes aktuale shqiptare, por edhe disa gazetarë, redaktorë, kryeredaktorë e drejtorë të mjeteve ton të informimit, që, me veprime anacionale, serbofile ose indolencë e mosveprime në interes të Kosovës e të kosovarëve, e për hir të karrierizmit e të lakmisë për privilegje personale, e sollën Kosovën këtu ku gjendet sot – para okupimit dhe aneksimit të plotë, para diskriminimit total për popullin tonë.

Disa nga udhëheqësit aktual politikë e shtetërorë nga mesi ynë do të dëshironin të mbesin në pushtet edhe në Serbinë madhe eventuale mbi gërmadhat e shtetësisë së tashme kushtetuese të Kosovës dhe të Jugosllavisë avnojne – konstituuar me Kushtetutën e vitit 1974. Për bajraktarizëm, për tituj e grada dhe para disa parive tona u shitën shumë lehtë dhe u bënë shërbëtorë të zellshëm të të huajve, të armiqve të popullit tonë dhe çështjes sonë kombëtare. Mjerisht, nuk nxorëm kurrfarë mësimesh dhe përvojash nga huqet, bredhjet, devijimet, vonesat, pësimet, naivitetet, mashtrimet dhe vetëmashtrimet nga e kaluara jonë më e largët dhe më e afërme. Gabimet e dobësitë n u përsëritën e po na përsëriten edhe sot në mënyrë tragjike e fatale.

Ju, minatorët dhe pjesëmarrësit e tjerë në marshet e tubimet protestuese të nëntorit të vitit të 1988 dhe ë grevën tuaj të vetëmohueshme sot treguat e po tregoni me vepra konkrete se kush është dhe ku gjendet energjia kryesore dhe e sigurt, e aftë dhe e gatshme për t’u sakrifikuar për lirinë dhe për pavarësinë tonë, për barazinë tonë të plotë me të tjerët në Jugosllavi dhe në Ballkan.

Minatorë të dashur, me ngujimin Tuaj në nëntokën e Stari-Tërgut, duke e rrezikuar shëndetin dhe jetën Tuaj, po tregoni se nuk ka qenë dhe nuk është në moralin dhe në burrërinë e popullit tonë lëmosha, gjunjëzimi, kapitullimi dhe pazarllëku me interesat kombëtare e shtetërore. Ajo që bëtë Ju është mbështetje e fortë e vullnetit të popullit shumicë të Kosovës. Ju do ta zgjoni nga gjumi ndërgjegjen e opinionit demokratik jugosllav, evropian e botëror ndaj çështjes sonë të madhe. Më pëlqen që Ju keni përqafuar kursin demokratik evropian të zgjidhjes së çështjes shqiptare në tërësi. Me këtë keni treguar një shkallë të lartë të qytetërimit. Po investoni një kapital të çmueshëm politik e patriotik, shumënacional e human n arenën kosovare, jugosllave e ndërkombëtare. Jetoj me shpresë se këto investime politike e kombëtare një ditë do të kurorëzohen me fytyrë konkrete!

Duke mbrojtur me jetën Tuaj të drejtën tonë në tokën e Stri-Tërgut, Ju minatorë të dashur, po tregoi se nuk ka dhe nuk mund të ketë as sot as nesër liri, rehati dhe siguri në Serbi, në Maqedoni, në Mal të Zi, në Jugosllavi, në Shqipëri dhe në përgjithësi në Ballkan e në Evropë – pa Kosovën e lirë, sovrane, të pavarur e demokratike.

Duke e mbrojtur pozitën kushtetuese të Kosovës, e cila, me Kushtetutën e vitit 1974, faktikisht u barazua me pozitën kushtetuese të Serbisë e të republikave të tjera, në Federatën Jugosllave, me angazhime e sakrifica tona të mëdha, Ju, minatorë të nderuar e të çmuar, më mban shpresa, se nuk mbroni këtë status të tanishëm, kushtetues të Kosovës si kategori statike, si të përsosur, të mbyllur e të përfunduar një herë e përgjithmonë. Kushtetutën viti 1974, jam i bindur, ju e kuptoni si proces dhe bazë solide që Kosovës dhe të gjitha nacionaliteteve t’u sigurojë barazi e shtetësi akoma më të plotë se ajo që kemi pasur, një liri e demokraci akoma më të madhe, një status më të mirë social e nacional-shtetëror.

Është gënjeshtër të quhen recesion kërkesat Tuaja dhe të atyre qindra mijëra shqiptarëve që dolën në protestat masive në nëntorin e vitit të kaluar për të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës e të kosovarëve, për ngritjen e shtetësisë së Kosovës e të kosovarëve në nivel të shtetësisë që kanë republikat e tjera në planin e tyre të brendshëm dhe në nivel të Federatës Jugosllave. Secesionizëm, separatizëm dhe ekspansionizëm,janë aktivitetet populliste-hitleriane memorandumiano-millosheviqiane për “Serbinë e Madhe” të shtrirë në gërmadhat jo vetë të krahinave autonome, por edhe në hapësirën e Jugosllavisë avnojane.

Është “meritë” pikërisht e qarqeve të këtilla serbe – me bekimin e strukturave federative e të republikave të tjera, që Serbia, në firmën e gjoja ”mbrojtjes” së shtetësisë së vet e të Jugosllavisë avnojane, duke e shkelur në mënyrë të dhunshme autonominë e Kosovës e të Vojvodinës, praktikisht e ka sjellën buzë të greminë me gjasë të vdekjes dhe të shpërbërjes së shpejtë, edhe të vetë Jugosllavisë, në emër t të cilës Serbia dhe organet e Federatës Jugosllave po i bëjnë të gjitha këto krime në Kosovë dhe kundër shqiptarëve.

Tashmë është e qartë se Sllovenia e Kroacia, duke parë se ç’bënë dhe ç’po bëjnë Serbia dhe policia e ushtria federale në shërbim të Serbisë në Kosovë dhe ndaj shqiptarëve, me të drejtë e kanë marrë rrugën e pavarësimit të plotë shtetëror dhe të shkëputjes nga Federata Jugosllave, e cila është para shpërbërjes. Ne shqiptarët në Jugosllavi, të pabarabartë dhe të shtypur, kemi dhe më shumë arsye se kroatët e sllovenët e të tjerët që t’i rrekemi rrugës së pavarësisë së plotë të Kosovës dhe të bashkimit kombëtar e shtetëror shqiptar – në fqinjësi të mirë e të barabartë me Serbinë e shtet tjera fqinje. Nëse për popujt sllavë në Jugosllavi është bërë pengesë e padurueshme kjo Federatë Jugosllave, siç po deklarojnë forcat politike e intelektuale të atyre popujve, atëherë me një Jugosllavi të tillë nuk na lidh asgjë as ne shqiptarëve – as në formë federative e as konfederatave.

Është koha e fundit që populli shqiptar ta marrë fatin e vet plotësisht e me përgjegjësi të plotë në duart e veta, ashtu si e morët Ju, minatorët e Stari-Tërgut e të Kosovës. Të mos lejojmë që të na shkelë koha dhe të tjerët të luajnë me fatin tonë, t’i shfrytëzojmë për çështjen tonë edhe ato pak shanse historike që na ofrohen me shpërbërjen e Jugosllavisë dhe të Lidhjes së Komunistëve e me pavarësimin e popujve dhe të republikave të saj. Mjerisht nuk e shoh një gatishmëri të tillë, së paku jo publike, te komunistët shqiptarë e të një pjesë e intelektualëve tanë për angazhim të sinqertë e të vendosur drejt lirisë dhe pavarësisë sonë. Nuk e ka merituar populli ynë dhe çështja jonë të ketë edhe politikanë e intelektualë pasivë e indiferentë në çastet vendimtare të luftës për liri e pavarësi. I vraftë buka e popullit të vet!

Minatorë të dashur të Stari-Tërgut e të Kosovës, jemi dëshmitarë se si disa “Tucoviqë” bashkëkohorë serbë e malazez të kalibrit të Bogdanoviq, Gjilas, Kovaç, Deniq, Dapçeviq, Popoviq... po e denoncojnë shovinizmin dhe hegjemonizmin serb antikosovar e antishqiptar. Këta humanistë serbë e denoncuan edhe fajësinë kolektive kombëtare serbe ndaj shqiptarëve. Sëmundja e tashme kolektive nacionale serbe e malazeze e urrejtjes nda popullit shqiptar e disa popujve të tjerë është e vjetër sa janë të vjetra “Naçertania” e Ilia Garashaninit e platformat shfarosëse të shqiptarëve që nga Pashiqi e Çubliloviqi e Andriqi e deri te Rankoviqi e Qosiqi dhe Memorandumi i Akademisë Serbe të Shkencave e të Arteve e planet tinëzare të UDB-së jugosllave e të KOS-it, por edhe të Kishës Ortodokse Serbe...

Kjo sëmundje nacionale dhe aktuale kolektive nacionale serbe pati edhe ka për platformë, për ideologji e politikë tri elemente kryesore: glorifikimin e vetvetes, nënshtrimin dhe nënçmimin e të tjerëve dhe mbështetjen në gjuhën e forcës e të gënjeshtrës. Edhe pse në shumë mese e situata e keqja zakonisht mbjell të keqen, dhuna – dhunën, gjenocidi – gjenocidin dhe urrejtja – urrejtjen, falë humanizmit tradicional dhe aktual të popullit tonë, e sidomos të punëtorëve tanë, kjo sëmundje kolektive nacionale e serbeve dhe e malazezve nuk u bë edhe e popullit tonë. Ky është provimi më i madh njerëzor dhe nacional që dhanë deri tash shqiptarët këndej kufirit shtetëror shqiptar. Me ndonjë përjashtim vërtet të rrallë, shqiptarët nuk i urrejtjen dhe nuk i urrejnë serbët, malazezët, maqedonasit, grekët apo ndonjë popull ose etnitet tjetër. Nuk lakmuam dhe nuk lakmojmë tokat dhe pasuritë e të tjerëve. Shqiptarët kanë kërkuar dhe kërkojnë të jenë të lirë, të barabartë dhe zot në trojet e tyre atërore, historike dhe etnike. Pra, asgjë më shumë dhe asgjë më pak sesa gëzojnë serbët, kroatët, sllovenët, bullgarët, grekët e popujt e tjerë të Ballkanit.

Më gëzon shumë fakti se këtë të vërtetë, këtë të drejtë tonë legjitime dhe të natyrshme e kuptuan dhe e zbatuan në mënyrë dinjitoze ata që dolën me mençuri e pjekuri në protestat masive të nëntorit të vitit 1988 në tërë Kosovën dhe në grevat e minatorëve dhe të pjesëve të tjera të klasës sonë punëtore sot...

Të vërtetën për jetën tuaj të vështirë, shokë minatorë, e kuptova plotësisht vetëm atëherë kur hyra në nëntokën e Stari-Tërgut, ku punonit ju dhe me gjuhën e guximshme të minatorit m’i zbuluat dhe m’i thatë haptazi shumë të vërteta të hidhura...

Kosova ka qenë, është dhe do të jetë e kosovarëve dhe nuk i duhet kurrfarë paternalizmi. Çështjen e Kosovës askush nuk mund ta zgjidhë dhe ta rregullojë më mirë e më drejt sesa vetë kosovarët. Ju, shokë minatorë, e dini se çfarëdo suksesi i zhvillimit dhe i afirmimit të shqiptarëve në Kosovë dhe në Jugosllavi është i mundshëm jashtë marrëveshjes dhe bashkëpunimit të barabartë dhe me interes të përbashkët të të gjitha kolektiviteteve nacionale që jetojnë në Kosovë. Afirmimi nacional, social dhe i përgjithshëm i shqiptarëve, i serbëve dhe i të tjerëve në Kosovë është i mundshëm vetëm në një atmosferë mirëkuptimi e respektimi të ndërsjellë, solidariteti dhe reciprociteti të sinqertë. Vetë qytetarët dhe nacionalitetet e lira e të barabarta mund dhe duhet të jetojnë së bashku në Kosovë e gjetiu. Nuk mund të jenë të lirë, të sigurt dhe të barabartë. Shqiptarët në Kosovë, në Maqedoni, në Serbi e në Mal tl Zi nëse nuk janë të lira, e të barabarta e të sigurta edhe nacionalitetet e tjera në këto mjedise shumënacionale. Dhe, anasjelltas, nuk und të jenë të lirë, të barabartë r të sigurt serbët, malazeztë, maqedonasit e popujt e tjerë në këtë rajon nëse pukjanë të lirë e të barabartë dhe të bashkuar shqiptarët e ndarë, pa fajin tyre, nëpër disa shtete ballkanike.

Si popull që, gjatë tërë këtij shekulli, na kanë ndjekur e përndjekur pa mëshirë prej trojeve tona shekullore, vetëm pse ishin dhe mbetëm shqiptarë, do të koriteshim shumë keq sikur të lejonim që qoftë se edhe vetëm një joshqiptar shpërngulet nga Kosova, me fajin e ndonjë shqiptari të pandërgjegjshëm – shovinist apo kriminel. Por, nuk mund ët fajësohen shqiptarët që numri më i madh i serbëve e i malazezëve u shpërngul nga Kosova në periudhën para Plenumit të katërt të Brioneve deri më 1966, kur serbët e malazeztë në Kosovë kishin pothuaj tërë pushtetin partiak, shtetëror, policor, ushtarak dhe ekonomik, por as për ata që u shpërngulën pas Plenumit ët katërt për shkak se nuk u pajtuan me klimën postbrioniane ose ikën për shkak të kushteve gjithnjë më të mira për punë e jetesë në Serbi e në vise të tjera të zhvilluara të Jugosllavisë.

Të dashur minatorë, shtëpia, kombi e atdheu mbrohen me të gjitha mjetet. Kështu edhe vetëm kështu duhet ta kuptojmë kompetenten e mbrojtjes. Duhet të bëjmë mobilizimin e masave, të popullit tonë, i cili, me aktivitetet e nëntorit të vitit të kaluar dhe me grevën tuaj momentale e dëshmoi gatishmërinë dhe aftësinë e vet për veprime konkrete politike demokratike dhe, po e kërkoi nevoja, edhe për forma ët tjera të veprimit.

Prirë nga ky postulat, që më duket real dhe racional, nga dëshira që të gjendemi bashkë në platformën politike demokratike, kombëtare e gjithënjerëzore, që na e krijoi populli ynë me protestat masive të nëntorit të vitit të kaluar dhe me grevën Tuaj, në emër të shëndetit tuaj të molisur, në emër të jetës Suaj të çmueshme, në emër të familjeve Tuaja, në emër të të vërtetave dhe të kërkesave Tuaja të drejta e që janë edhe kërkesat tona të përgjithshme dhe gjithëkombëtare, Ju lutem me zemër të dridhur – shpëtoni shëndetin dhe jetën Tuaj! Përpjekjeve të popullit tonë për liri, barazi e pavarësi, Ju, minatorë të dashur, do t’u ndihmo e do t’u kontribuoni më shumë – të gjallë dhe në frontin e përbashkët të një lëvizjeje tonë të përbashkët politike revolucionare...

Nuk duhet të lejojmë që koha të kalojë pa ne, pranë nesh dhe kundër nesh e çështjes sonë. E koha do të punojë në të mirën tonë dhe të çështjes sonë aq sa ne do të punojmë në të mirë të kohës sonë. Liria fitohet e nuk dhurohet. Skënderbeu ynë i Madh nuk e solli, por e gjeti në popullin e vet. kjo përvojë dhe porosi e madhe e të Madhit Skënderbe le të mbetet udhërrëfyese dhe për forcat prijëse politike, intelektuale e patriotike shqiptare!

Logjika naive nacionalromantike e vonuar, barajktareske dhe bashibozuke “është me rëndësi të hipim në vapor e nuk është me rëndësi si dhe ku, në cilin bregdet do të na shkarkojë”-na ka shkaktuar shumë shtrenjtë gjatë këtij shekulli sepse ishim dhe mbetem popull i ndarë dhe i dezintegruar. Nuk kemi treguar dhe nuk po tregojmë mjaft aftësi, gatishmëri dhe seriozitet që t’i tubojmë forcat tona jo të pakta të dijes për krijimin e një programi aktual, bashkëkohor e unik kombëtar. Populli dhe kombi ynë i ndarë ka nevojë për një program kombëtar e shtetëror në nivel dhe përmasa të institucioneve kombëtare e shtetërore, program i cili do të përmbante vendimet dhe instrumentet obliguese për realizimin praktik të tij i cili do t’i definonte pasojat për mosrealizimin eventual të tij, por edhe për mospërfillje apo sabotime eventuale brendashqiptare.

Të ngutemi, pra, mençurish, sepse koha e humbur sot, me fajin tonë ose me fajin e të tjerëve, mund të jetë kohë e humbur përgjithmonë. Të tjerët do të na çmojnë, do të na respektojnë dhe, besa edhe do të na frikësohen, për aq sa do të jemi unikë dhe për aq sa do të arrijmë të mënjanojmë shumë të liga, shthurje dhe çoroditje brendashqiptare. Kontributi Juaj, i minatorëve dhe i të gjithë punëtorëve tanë të Kosovës, në këtë drejtim do të jetë parësor dhe i pazëvendësueshëm.

Duke Ju lutur që të më trajtoni si anëtar të sinqertë të kolektivit Tuaj, Juve, shokë minatorë me vetëdije të lartë kombëtare, politike dhe punëtore, për të mirën e Kosovës dhe të gjithë kosovarëve, Juve që u ngujuat në zgafelle, të gatshëm për ta flijuar edhe jetën Tuaj, Ju porosis që të jeni maksimalisht vigjilentë e të mos lejoni që në mesin tuaj të infiltrohen provokatorë e spiunë, armiq të përbetuar që synojnë t’Ju përçajnë Juve dhe popullin tonë...

Edhe njëherë po e përsëris: me plot bindje dhe me gjithë zemër solidarizohem me Ju dhe përkrah dinjitetin Tuaj dhe kërkesat Tuaja, të cilat i quaj gjithëpopullore e gjithëkombëtare. Me fat!

Juaji, Ismail Bajra

(AZIZ ABRASHI & BURHAN KAVAJA: EPOPEJA E MINATORËVE, Marshet e tubimet protestuese dhe grevat e minatorëve të “Trepçës” në vitet 1988-1990, Prishtinë, 1996, f. 108-113)

---------

• TITUJ TË NGJASHËM

[ Opinione ]

PAGAT ASTRONOMIKE TË “INSTITUCIONALISTËVE” TË KOSOVËS “SHTET” DHE SKANDALET E NJËPASNJËSHME “SHTETËRORE” (2008-10-06 07:49:09 nga admin4)

[ Kultura ]

Shfaqet në SHBA dokumentari “Illyria” (2008-07-08 01:10:13 nga admin2)

[ Opinione ]

TURPI “INSTITUCIONAL” (!) (2008-06-09 04:04:16 nga admin4)

[ Opinione ]

PAVARËSIA E KOSOVËS ËSHTË “ILEGALE” VETËM PËR RUSO-SERBINË DHE PËR BISHTAT E SAJ!!! (2008-03-12 10:37:35 nga admin1)

[ Opinione ]

FARSA “INSTITUCIONALE” E MOSDALJES NË ZGJEDHJET E 17 NËNTORIT 2007 (2007-11-21 16:00:01 nga admin1)